پیشگامان تشیع در ایران: همراه با رویکردی تفصیلی به رجال اشعریان صفحه 117

حسن بن محبوب(1)، حسن بن موسی الخشاب، سعد بن سندی، صفوان بن یحیی(2)، عباس (غلام ابوالحسن علیه السلام)، عباس بن معروف، علی بن الحکم، برادرش عبد الرحمن بن محمد(3)، علی بن مهزیار(4)، محمد بن ابی عمیر(5)، محمد بن ابراهیم، محمد بن عیسی(6) (پدرش) و ابوطاهر الوراق از مشایخ وی به شمار می روند(7).

احمد بن ادریس، حسن بن عبد الله بن محمد (فرزندش)، حمید بن زیاد، سعید بن عبدالله بن ابی خلف، العاصمی(8)، عبدالله بن جعفر الحمیری(9)، علی بن ابراهیم، علی بن محمد بن فیروزان القمی، علی بن محمد بن یزید القمی(10)، محمد بن احمد بن یحیی(11)، محمد بن علی بن محبوب و محمد بن یحیی از راویان وی محسوب می شوند.(12)

164 . تمیم بن اوس اشعری

164 . تمیم بن اوس اشعری

سمعانی او را از اشعریان، راویِ عبد الله بن بشر و راویان او را اهل شام می داند. وی در زمان خلافت هشام بن عبدالملک (105 - 125 ه . ق.) از دنیا رفت(13).

165 . ثمیل بن عبید الله اشعری

165 . ثمیل بن عبید الله اشعری

ابوحاتم، ثمیل را یار و همراه و راوی ابوالدرداء(14) دانسته است. بنابراین وی از

1- 1. اختبار معرفه الرجال، ص 109، ح 175؛ ص 135، ح 214 / الاختصاص، ص 275، 280، 283.
2- 2. اختیار معرفه الرجال، ص 508، ح 981.
3- 3. معجم رجال الحدیث، ح 10، ص 312.
4- 4.اختیار معرفه الرجال، ص 245، ح 450؛ ص 546، 1065؛ ص 595، ح 1113.
5- 5. همان ص 38، ح 79، ص 143، ح 224، ص 233، ح 423، ص 276، ح 481.
6- 6. تهذیب الاحکام، ج 10، ص 313، ح 1167.
7- 7. معجم رجال الحدیث، ج 3 ص 368/ الجامع فی الرجال، ج 2، ص 444.
8- 8. همان ص 508، ح 981.
9- 9. الفهرست ص 87.
10- 10. اختیار معرفه الرجال، ص 38، ح 79، ص 143، ح 224.
11- 11. تهذیب الاحکام، ج 10، ص 313.
12- 12. جامع الرواه، ج 1، ص 506.
13- 13. الانساب، ص 39 (چاپ بغداد).
14- 14. عویمر ابو الدرداء در جنگ بدر، مسلمان شد و در سایر جنگ ها شرکت جست. پیامبر صلی الله علیه و آله وی را با سلمان برادر ساخت و او را حکیم امت خویش خواند.: «عویمر، حکیم امتی». وی از فضلا، حکما و فقهای صحابه و فقیه، مقری و قاضی دمشق و در زمان خلافت عثمان، عهده دار قضاوت دمشق بود. وی حدود سال 32 ه . ق. از دنیا رفت. فرزندش بلال، همسرش ام الدرداء و حبیر بن نفیر، انس بن مالک، ابن عمر، ابن عباس ،ابو اسامه و سعید ابن مسیب از راویان اویند. (تذکره الحفاظ، ج 1، ص 24/ اسد الغابه، ج 4، ص 159؛ ج 5، ص185).