پیشگامان تشیع در ایران: همراه با رویکردی تفصیلی به رجال اشعریان صفحه 119

می کند. بعید نیست که مراد از «جعفر بن عمران» در روایت کافی و تهذیب، جعفر بن عمران اشعری باشد.

167 . جعفر بن محمد الاشعری

167 . جعفر بن محمد الاشعری

ابوجعفر از محدثانی است که عصر امام جواد، امام هادی و امام حسن عسکری علیهم السلام را درک نموده؛ ولی راوی مستقیم آنان نیست. او با واسطه پدرش و فتح بن یزید جرجانی، از امام رضا علیه السلام روایت نموده است. وی شخصی جلیل القدر است و ده ها روایت از وی نقل شده است. برخی احتمال اتحاد وی را با جعفر بن محمد بن عبید الله داده اند. شیخ طوسی در فهرست از وی یاد کرده و کتابی را به روایت محمد بن خالد برقی، از او دانسته است. «جعفر بن محمد اشعری» و «ابن عبیدالله» راوی عبدالله بن میمون قداح می باشند. «ابن عبید الله» چند روایت و اشعری ده ها روایت از ابن قداح نقل می نماید و این در حالی است که راوی کتاب های قداح، ابن عبید الله می باشد.(1) این مطلب باعث استبعادی شده است که چگونه شخصی که ده ها روایت از او نقل می نماید راوی کتاب هایش نیست؛ ولی دیگری با روایت بسیار کمتر، راوی آن است؟ مخالفان اظهار می دارند که شیخ طوسی، ابن عبیدالله را به اشعری وصف ننموده و مجرد روایت آن ها از ابن قداح نمی تواند عاملی جهت اتحاد باشد(2).

وی از عبدالله بن میمون قداح، عبید الله دهقان، ابو یحیی واسطی، فتح بن یزید جرجانی و پدرش روایت می کند. احمد بن محمد بن خالد برقی، احمد بن محمد بن عیسی اشعری، ابراهیم بن هاشم، علی بن اسماعیل، علی بن عباس، سهل بن زیاد، محمد بن خالد برقی، نهیکی و سعد بن عبدالله و صفار که در طبقه دیگری می باشند او را دیده اند و راوی وی هستند.(3) از وحید بهبهانی نقل شده است: محمد بن احمد بن

1- 1. الفهرست، ص 43، شماره 139/ رجال النجاشی، ص 213، ش 557.
2- 2. الجامع فی الرجال، ج 1، ص 393/ معجم رجال الحدیث، ج 4، ص 98 - 100، قاموس الرجال، ج 2، ص 665، ش 1508.
3- 3. همان.