پیشگامان تشیع در ایران: همراه با رویکردی تفصیلی به رجال اشعریان صفحه 168

راویان اسماعیل بن عبیدالله بن ابی المهاجر، ربیع بن خطبیان، زرعه بن ابراهیم، علاء بن الحارث، عمرو بن مهاجر، محمد بن ابراهیم هاشمی، یزید بن عبدالرحمن بن ابی مالک، نعمان بن منذر و یونس بن میسره بن حلیس است. سلیمان بن عبدالرحمن، هشام بن عمار، هیثم بن خارجه و ابومسهر راوی وی بودند(1).

او با سه واسطه از عایشه روایت نموده و ابوزرعه او را از مشایخ اهل دمشق دانسته و توثیق کرده است(2).

210 . عبدالرحمن بن صباب الاشعری

210 . عبدالرحمن بن صباب الاشعری

عبدالرحمن بن صباب(3) الاشعری از راویان عبدالرحمن بن غنم (متوفا: 78 ه . ق.) می باشد؛ ولی ابوحاتم و بخاری در آن تردید دارند.(4)

211 . عبدالرحمن بن عَرْزب الاشعری

211 . عبدالرحمن بن عَرْزب الاشعری

عبدالرحمن بن عرزب (عَرْزم) الاشعری از راویان ابوموسی اشعری است. فرزندش، ضحاک بن عبدالرحمن راوی اوست(5). ابن حجر او را جزء طبقه سوم _ طبقه میانه تابعین _ ذکر کرده و او را مجهول دانسته است(6). عسقلانی در مقدمه تقریب، وفات راویان طبقه سوم راپس از سال 100 هجری قمری می داند. و در تهذیب می گوید: در اسناد حدیث عبدالرحمن از ابوموسی، اختلاف است(7). در صورت صحّت روایت وی از ابوموسی، او نیمه اول قرن نخست هجری را درک نموده است ؛

1- 1. تاریخ مدینه دمشق، ج 9، ص 818 /الجرح و التعدیل، ج 6، ص 44، ش 231.
2- 2. تاریخ مدینه دمشق، ج 9، ص 819.
3- 3. در نام پدر عبدالرحمن اختلاف است؛ ابوحاتم آن را صیاد ذکر کرده است. (الجرح و التعدیل، ج 5، ص 245). نام پدرش در میزان الاعتدال و لسان المیزان و کامل ابن عدی، «ضباب» آمده و در مؤتلف عبدالغنی، مشتبه ذهبی، تبصیر ابن حجر «صباب» آمده است. و ابن ماکولا نیز نام پدرش را «صباب» خوانده است. ابن حجر می گوید: نام پدرش در نسخه ای از عقیلی، «صیاب» ذکر شده است. (تعلیقه عبدالرحمن بن یحیی الیمانی بر الجرح و التعدیل، ج 5، ص 245، حاشیه شماره 2).
4- 4. تاریخ مدینه دمشق، ج 10، ص 144 / الجرح و التعدیل، ج 5، ص 245 / کتاب تاریخ الکبیر، ج 5، ص 297، ش 971.
5- 5. تهذیب التهذیب، ج 6، ص 228، ش 463.
6- 6. تقریب التهذیب، ص 234.
7- 7. تهذیب التهذیب، ج 6، ص 228.