پیشگامان تشیع در ایران: همراه با رویکردی تفصیلی به رجال اشعریان صفحه 172

عبدالملک بن مروان»(1).

این توصیه ابن غنم دلیل بر قبول نداشتن وی عثمان و خلفای بعد از او می باشد و با توجه به این که در اختلاف میان علی علیه السلام و معاویه، جانب آن حضرت علیه السلام را داشته، می توان حدس زد که «ابن غنم» علی علیه السلام را بردیگران ترجیح می داده است و اما آیا علی علیه السلام را بر عمر ترجیح می داد یا خیر؟ به لحاظ این که وی فرستاده عمر به شام، جهت آموختن فقه بوده و حتی در مورد عثمان و دیگران به سخن عمر تمسّک می جسته، بعید است که عمر را در خلافت بر حق ندانسته باشد. لذا شاید بتوان وی را از جمله متشیعینی دانست که علی علیه السلام را بر عثمان مقدم می داشته اند؛ همانگونه که حموی در معجم الادباء، محمد بن اسحاق و حسن بن حمزه را از آن جمله معرفی می نماید(2).

وی علاوه بر پیامبر صلی الله علیه و آله و امیرالمؤمنین علیه السلام از برخی دیگر نیز روایت می کند همانند: عمر، عثمان، معاذبن جبل، ابوذر، ابوموسی اشعری، ابوهریره، ابوالدرداء، ابومالک اشعری، ابوعبیده بن جراح، عمروبن خارجه، عباده بن صامت، معاویه، ثوبان و شداد بن اوس(3).

محمد بن عبدالرحمن (فرزندش)، شهر بن حوشب، عبدالرحمن بن صباب، رجاء بن حیاه، اسماعیل بن عبیدالله بن ابی المهاجر، صفوان بن سلیم، سوار بن شبیب، عبدالله بن هبیره، عطیه بن قیس، عباده بن نسی، عبدالله بن معانق اشعری، مالک بن ابی مریم مکحول شامی، ابو ادریس خولانی، ابو الاسود و ابو سلام ممطور(4).

213 . عبدالرحمن بن محمد بن عیسی الاشعری

213 . عبدالرحمن بن محمد بن عیسی الاشعری

در کافی، بنان بن محمد از برادرش عبدالرحمن بن محمد، از محمد بن اسماعیل،

1- 1. تاریخ مدینه دمشق، ج 35، ص 319، ج 55، ص 234، ج 56، ص 131.
2- 2. قاموس الرجال، ج 1، ص 22. (به نقل از: حموی).
3- 3. تهذیب التهذیب، ج 6، ص 250/ الجرح و التعدیل، ج 5، ص 274 / تاریخ مدینه دمشق، ج 10، ص 144 / اسد الغابه، ج 3، ص 318.
4- 4. همان.