پیشگامان تشیع در ایران: همراه با رویکردی تفصیلی به رجال اشعریان صفحه 180

عمویش، «عبدالله بن براد»، از محدثان طبقه دهم است و در سال 234 ه . ق. درگذشته است(1). ابن حجر در مقدمه تقریب، سال وفات راویان طبقه نهم به بعد را پس از سال 200 هجری قمری ذکر می نماید.

ابواسامه، زید بن حباب، ابن ادریس و یحیی بن ابی بکیر کرمانی از مشایخ وی هستند. ابن ماجه(2) و ابویعلی احمد بن علی موصلی از راویان وی محسوب می شوند(3).

223 . عبدالله بن عصام الاشعری

223 . عبدالله بن عصام الاشعری

عبدالله بن محیریز از او روایت کرده است که پیامبر خدا صلی الله علیه و آله جمعی را لعنت نمود. این مطلب را ابن اثیر در اسد الغابه مطرح نموده ،می گوید: ابن منده و ابو نعیم حدیث مزبور رادر کتاب هایشان آورده اند(4). در مقابل، ابن حجر منکر وجود چنین مطلبی در آن دو کتاب شده، می گوید: در تاریخ ابن عساکر نیز ذکری از وی به میان نیامده؛ بلکه تنها در آن کتاب به عبدالله بن عضاه الاشعری اشاره شده است(5).

224 . عبدالله بن عضاه الاشعری

224 . عبدالله بن عضاه الاشعری

ابن عضاه الاشعری از دوستداران و کارگزاران حکومت بنی امیه بود. او در جنگ صفین جزء سپاه معاویه بود. وی فرستاده یزید به حجاز جهت اخذ بیعت از ابن زبیر و یکی از سران سپاه یزید به فرماندهی «مسلم بن عقبه» در حمله به مدینه و واقعه حره (63 ه . ق.) بود. پس از این واقعه، مسلم بن عقبه او را به جانشینی خود در مدینه گمارد. با این وجود دینوری، در اخبار الطوال، او را فردی نیکوکار می داند(6).

1- 1. تهذیب التهذیب، ج 5، ص 269.
2- 2. ابو عبد الله محمد بن یزید قزوینی، معروف به ابن ماجه ربعی (209 - 273 ه . ق.)، نویسنده سنن، تفسیر و تاریخ و محدث قزوین است. ابو الحسن قطان راوی و صاحب ابن ماجه، سنن وی را مشتمل بر 1150 باب و 4000 حدیث می داند. ذهبی برخی از احادیث سنن را ضعیف دانسته است. (تذکره الحفاظ، ج 1، ص 636، ش 659).
3- 3. تهذیب التهذیب، ج 5، ص 270.
4- 4. اسدالغابه، ج 3، ص 226.
5- 5. الاصابه، ج 3، ص 226.
6- 6. همان، ج 2، ص 346/ تاریخ یعقوبی، ج 2، ص 247/ اخبار الطول، ص 308 - 309.