پیشگامان تشیع در ایران: همراه با رویکردی تفصیلی به رجال اشعریان صفحه 60

را جمع می نمایم.(1) لذا به درستی معلوم است که وقتی ایشان شخصی را در باب «من روی عن النبی من الصحابه» ذکر می نماید، مرادش این است که وی از پیامبر صلی الله علیه و آله روایت می نماید.

علامه شوشتری می نویسد: شیخ طوسی، صحابی بودن ابراهیم را از «ابن منده» اخذ نموده؛ کما این که غالب اشخاصی را که با عنوان صحابی نقل نموده است، مأخوذ از وی می باشد. وی اضافه می نماید: شیخ، به زعم این که ابراهیم راوی حدیث بوده، او را در باب مورد بحث ذکر نموده است: «ولکن هذا، الاصل فیه خبر رووه عن ابی برده بن ابی موسی عن ابیه قال: ولدلی غلام... فاتیته و سمّاه ابراهیم...فتری ان الراوی ابوموسی نفسه لاهذا».(2)

به هر حال، عجلی وی را توثیق نموده است(3) و علامه شوشتری ظاهر حال را تبعیت او از پدرش ابوموسی و برادرش ابوبرده می داند: و کیف کان فالظاهر انه کان علی رای ابیه ابی موسی او اخیه ابی برده و حالهما معلوم.

ابراهیم بن ابی موسی از کوفیان به شمار می رود و از پدرش ابوموسی و مغیره بن شعبه روایت می کند. حکم بن عتیبه، عامر بن شرحبیل (الشعبی) و عماره بن عمیر راویان وی اند.(4)

مسلم در باب حجِ، روایتی را از وی نقل نموده است. ابن حجر مطلب مزبور را از «ابو اسحاق الصریفینی» نقل نموده است.(5) در «الجامع فی الرجال» آمده است که مسلم این حدیث را از عمّاره بن عمیر در «متعه» نقل می نماید و اضافه می کند که این حدیث مورد احتجاج ماست.(6)

138 . ابراهیم بن یزید الاشعری

138 . ابراهیم بن یزید الاشعری

در اصول خمسه رجال، ذکری از وی نیست و تنها در کافی، باب «من طلب عثرات

1- 1. رجال الطوسی، ص 3.
2- 2. قاموس الرجال، ج 1، ص 148 .
3- 3. تقریب التهذیب، ج 1، ص 135، ش 241 / تقریب التهذیب، ص 18.
4- 4. تهذیب التهذیب، ج 1، ص 135، ش 241 / الجرح و التعدیل، ج 2، ص 108، ش 314.
5- 5. تهذیب التهذیب، ج 1، ص 135، ش 241.
6- 6. الجامع فی الرجال، ج 1، ص 25.