هدایت شدگان صفحه 57

واسطه آن از گناهان معصوم، و یا از اشتباه در دین مصون نگاه داشته می شود.شیخ مفید، تصحیح الاعتقاد، ص 128. سید مرتضی نیز می نویسد:

عصمت لطفی است که خداوند آن را در حق بنده خود انجام می دهدتا از انجام اعمال ناخوشایند خودداری کند. (1) ابن ابی الحدید معتزلی می گوید:

دانشمندان ما معتقدند که عصمت لطفی است که فرد مکلف به واسطه آن و به اختیار خود از انجام کار ناخوشایند خودداری

می کند. (2)

اسباب عصمت

همه مذاهب کلامی به طور کلی تأکید دارند که عصمت منافی اختیار نیست و شخص معصوم با اراده کامل خود از انجام کار قبیح خودداری می کند، ولی در باره چگونگی صورت گرفتن و اسباب آن سخنی نگفته اند و مفهوم (لطف الهی) بدان گونه که باید مورد کنکاش قرار نداده اند. علامه طباطبائی در المیزان می نویسد:

مراد از عصمت، وجود نوعی امر در فرد است که آن را از انجام

اشتباه مصون و از ارتکاب گناه منع می کند. (3) به نظر می رسد که مراد از [وجود نوعی امر...] تعبیر دیگری از همان

1- مرتضی، رسائل، مسأله عصمت، ج 3، ص 325.
2- ابن ابی الحدید، شرح نهج البلاغه، ج 7، ص 8-7.
3- المیزان، ج 2، ص 134.