در پرتو شریعت: پاسخ به شبهات وهابیت صفحه 233

من می روم و چنین می کنم.

و برای مرتبه سوم برمی گردم و با همان الفاظ خداوند را ستایش کرده و سجده می کنم.

و در جواب گفته می شود: ای محمّد! سرت را بلند کن و ...

من می گویم: پروردگارا! امّت من، امّت من.

خداوند می فرماید: برو و هرکسی را که در قلبش کمتر از مثقالی ایمان باشد، از آتش خارج کن.

من می روم و چنین می کنم.»

این حدیث در بسیاری از کتابهای حدیثی اهل سنّت با تعابیر گوناگون آمده است. (1) و بیانگر این مطلب است که پیامبر مکرّم اسلام صلی الله علیه و آله به لحاظ اینکه سیّد المرسلین و خاتم الانبیاست، برخوردار از شفاعتی است که سایر پیامبران برخوردار از آن نوع شفاعت نیستند.

ب) شفاعت پیامبران، ملائکه و مؤمنان

در قرآن کریم می فرماید:

«وَلَا یَشْفَعُونَ إِلَّا لِمَنِ ارْتَضَی»(2) «و جز برای کسی که خداوند اجازه دهد شفاعت نمی کنند.»

فاعل کلمه «لا یشفعون» کسانی هستند که کفّار آنان را فرزندان خداوند می دانستند و آنها عبارتند از: ملائکه و عیسی علیه السلام و عزیر علیه السلام، پس آیه ثابت می کند که آنان برخوردار از حقّ شفاعت هستند.(3)

1- مسند أحمد، ج 1، ص 282 و 295، ج 2، ص 436؛ صحیح البخاری، ج 5، ص 225؛ صحیح مسلم، ج 1، ص 127 و 128؛ سنن الترمذی، ج 4، ص 43؛ مجمع الزوائد، ج 10، ص 372؛ مسند ابن المبارک، ص 62- 63؛ المصنّف (ابن أبی شیبه)، ج 7، ص 415- 416؛ مسند ابن راهویه، ج 1، ص 228- 229، السنن الکبری (النسائی)، ج 6، ص 379؛ مسند أبی یعلی، ج 1، ص 57- 58؛ تعظیم قدر الصلاه، ج 1، ص 289؛ صحیح ابن حبّان، ج 14، ص 400؛ تهذیب الکمال، ج 28، ص 242.
2- الأنبیاء/ 28.
3- جامع البیان، ج 25، ص 135.