در پرتو شریعت: پاسخ به شبهات وهابیت صفحه 237

«إِنَّ اللَّهَ لَایَغْفِرُ أَن یُشْرَکَ بِهِ ی وَیَغْفِرُ مَادُونَ ذَا لِکَ» (1)«خداوند شرک به خودش را نمی بخشد، و سایر گناهان را می بخشد.»

و در روایات بسیاری از پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله نقل شده است: «فهی لمن لایشرک باللَّه شیئاً (2)؛ شفاعت مخصوص کسانی است که به خداوند شرک نورزند.»

و همچنین از حدیث شفاعت نیز استفاده می شود که ایمان شرط اساسی برای امکان بهره مندی از شفاعت اولیا است.

و درباره امکان بهره مندی اهل ایمان از شفاعت اولیا الهی دو دلیل وجود دارد، یکی عامّ است و دیگری خاصّ می باشد. بعضی از روایات امکان بهره مندی از شفاعت را حقّ هر مسلمانی می داند.

سلیم بن عامر می گوید: از عوف بن مالک اشجعی شنیدم که می گوید:

«قال رسول اللَّه صلی الله علیه و آله: أتدرون ما خیّرنی ربّی اللیله؟ قلنا: اللَّه ورسوله أعلم.

قال: فإنّه خیّرنی بین أن یدخل نصف امّتی الجنّه وبین الشفاعه، فاخترت الشفاعه. قلنا: یا رسول اللَّه! ادع اللَّه أن یجعلنا من أهلها. قال: هی لکلّ مسلم.(3) »

«رسول خدا صلی الله علیه و آله فرمود: آیا می دانید در امشب خداوند مرا میان چه چیز مخیّر نمود؟

عرض کردیم: خدا و رسولش بهتر می دانند.

آن حضرت فرمود: خداوند مرا مخیّر کرد بین اینکه نصف امّت من به بهشت بروند و یا توسّط من شفاعت شوند. من شفاعت آنان را انتخاب نمودم.

عرض کردیم: ای رسول خدا! از خداوند بخواه تا ما را از اهل شفاعت قرار دهد.

1- النساء/ 48 و 115.
2- السنن الکبری (البیهقی)، ج 3، ص 13؛ مسند أحمد بن حنبل، ج 1، ص 301 و ج 5، ص 149؛ شرح سنن النسائی، ج 1، ص 211؛ موارد الظمآن، ص 75؛ البدایه والنهایه (ابن کثیر)، ج 2، ص 88؛ قصص الأنبیاء (ابن کثیر)، ج 2، ص 408؛ تفسیر ابن کثیر، ج 2، ص 125؛ کنز العمّال، ج 1، ص 437.
3- مستدرک الصحیحین، ج 1، ص 15؛ المعجم الکبیر، ج 18، ص 69؛ مسند الشامیّین، ج 1، ص 327؛ کنزالعمّال، ج 4، ص 402.