در پرتو شریعت: پاسخ به شبهات وهابیت صفحه 238

آن حضرت فرمود: شفاعت حقّ هر مسلمانی است.»

حاکم نیشابوری درباره این حدیث می گوید: «این حدیث صحیح است و تمام راویان آن ثقه هستند و هیچ ضعفی در این حدیث نیست.» (1) و ابن منده نیز می گوید: «سند این حدیث صحیح است.»(2) البانی می گوید: «سند این حدیث صحیح است؛ زیرا تمام راویان موجود در سند آن ثقه و از روایان بخاری می باشند.»(3) ولی در روایات بسیاری که هم از طریق شیعه و هم از طریق اهل سنّت نقل شده است، پیامبر اسلام صلی الله علیه و آله می فرماید:

«انّما شفاعتی لأهل الکبائر من امّتی (4) .»

«شفاعت من اختصاص به کسانی از امّت من دارد که مرتکب گناه کبیره شده باشند.»

جمع بین این روایات به این است که روایات گذشته با این روایات تخصیص می خورد؛ از این رو شفاعت شامل خصوص کسانی می شود که دین حقّ را پذیرفته و مرتکب گناهان کبیره شده اند.

امّا کسانی که مرتکب هیچ گناه کبیره ای نشده اند، از دو حالت خارج نیست: یا مرتکب گناه صغیره نیز نشده اند، در این صورت نیازی به شفاعت ندارند، بلکه برخوردار از حقّ شفاعت نسبت به دیگران هستند. و یا مرتکب گناه صغیره شده اند، در این صورت خداوند متعال گناهان آنان را پیش از قیامت می بخشد؛ زیرا می فرماید:

«إِنْ تَجْتَنِبُواْ کَبَآئِرَ مَاتُنْهَوْنَ عَنْهُ نُکَفّرْ عَنکُمْ سَیَاتِکُمْ وَنُدْخِلْکُم مُّدْخَلًا

1- مستدرک الصحیحین، ج 1، ص 15.
2- الایمان ابن منده، ج 2، ص 874.
3- ظلال الجنّه، ج 2، ص 84.
4- مسند أحمد، ج 3، ص 213؛ صحیح ابن حبّان، ج 14، ص 386- 387؛ سنن ابن ماجه، ج 2، ص 1441؛ سنن أبی داود السجستانی، ج 2، ص 421؛ سنن الترمذی، ج 4، ص 45؛ السنن الکبری (البیهقی)، ج 8، ص 17؛ مسند أبی یعلی، ج 6، ص 40؛ مجمع الزوائد، ج 10، ص 378؛ کنزالعمال، ج 14، ص 398؛ مستدرک الصحیحین، ج 2، ص 382.