در پرتو شریعت: پاسخ به شبهات وهابیت صفحه 241

درخواستِ از غیر خداوند نهی شده است.

2. چنانچه شفاعت کننده زنده باشد، درخواست شفاعت از او موجب شرک نمی شود؛ زیرا خود شفاعت کنندگان افراد را از شرک نهی می کنند. ولی اگر زنده یا حاضر نباشند، درخواست شفاعت از آنان موجب شرک می شود.

3. شفیع قرار دادن افراد در حقیقت همراه قرار دادن آنها با خداوند است، در حالی که خداوند متعال واحد است و هیچ کس همراه و زوج او نیست.

پاسخ

1. شما گفتید: «القران ینهی أن یُدعی غیر اللَّه.» و این تصرّف در قرآن کریم و تحریف در کلمات خداست؛ زیرا قرآن کریم از خواندن و درخواست از غیر خدا نهی نکرده است، بلکه «القرآن ینهی أن یدعی غیر اللَّه مع اللَّه»، قرآن از خواندن و درخواست از غیر خداوند در عرض خداوند و به عنوان شریک او نهی کرده است و می فرماید:

- «فَلَا تَدْعُواْ مَعَ اللَّهِ أَحَدًا»(1) - «أَبِنَّکُمْ لَتَشْهَدُونَ أَنَّ مَعَ اللَّهِ ءَالِهَهً أُخْرَی»(2) - «لَّاتَجْعَلْ مَعَ اللَّهِ إِلهًا ءَاخَرَ» (3)- «فَلَا تَدْعُ مَعَ اللَّهِ إِلهًا ءَاخَرَ»(4) .

در تمام این آیات کلمه «مع» وجود دارد و معنای این آیات این است که نباید در عرض خداوند و به طور مستقلّ از کسی دیگر- پیامبران، ملائکه و دیگران- درخواست شود و برای خداوند شریک و همکار قرار داده شود. لذا اگر کسی بگوید:

1- الجنّ/ 18.
2- الانعام/ 19.
3- الإسراء/ 22.
4- الشعراء/ 213.