در پرتو شریعت: پاسخ به شبهات وهابیت صفحه 284

این حدیث ازطریق ابن عبّاس(1) و ابن عمر (2) و ابوهریره (3) نیز نقل شده است.

ابومالک اشعری از رسول خدا صلی الله علیه و آله روایت کرده است:

«النائحه إذا لم تتب قبل موتها تقام یوم القیامه علیها سرابیل من قطران ودرع من جرب. (4)»

«زن نوحه خوان در صورتی که پیش از مرگش توبه نکند، در روز قیامت در حالتی برانگیخته می شود که به بدنش جامه ای از قیر پوشانده شده و مبتلا به مرض پیسی است.»

ام عطیّه می گوید: «أخذ علینا فی البیعه أن لا ننوح (5)؛ زمانی که خواستیم با پیامبر صلی الله علیه و آله بیعت کنیم، آن حضرت از ما تعهّد گرفت که نوحه سرایی نکنیم.»

بسیاری از فقهای اهل سنّت برای اثبات حرمت نوحه سرایی به طور مطلق- یعنی چه نوحه خوان مرد باشد و چه زن، مشتمل بر کلام باطل و دروغ باشد یا نباشد- به این روایات استناد کرده اند.

ب) پاسخ دلیلهای مذکور

اگر کسی با نگاهی دقیق و اجتهادی این روایات را مطالعه کند، درمی یابد که این روایات دلالت بر مدّعای اهل سنّت مبنی بر حرام بودن هر گونه نوحه سرایی، ندارد.

پیش از نقد و بررسی این روایات شایسته است به معنای کلمه «النیاحه» و «النوح» اشاره کنیم.

اندیشمندان اهل سنّت درباره معنای این دو کلمه دیدگاه روشنی ارائه نکرده اند.

1- مجمع الزوائد، ج 3، ص 13.
2- مجمع الزوائد، ج 3، ص 14.
3- الکامل ابن عدی، ج 7، ص 29؛ میزان الاعتدال، ج 3، ص 231؛ لسان المیزان، ج 4، ص 340.
4- صحیح مسلم، ج 3، ص 45؛ مسند أحمد، ج 5، ص 344؛ السنن الکبری البیهقی، ج 4، ص 63؛ المفارید عن رسول اللَّه صلی الله علیه و آله، ص 88.
5- صحیح البخاری، ج 2، ص 86؛ سنن النسائی، ج 7، ص 149؛ المعجم الکبیر، ج 24، ص 58.