اعتقادما صفحه 38

و نسی خلقه قال من یحی العظام و هی رمیم×قل یحییها الذی انشاها اول مره و هو بکل خلق علیم،او برای ما مثالی زد،ولی آفرینش خود را فراموش کرد و گفت:چه کسی این استخوانهای پوسیده را زنده می کند؟!بگو همان کسی که او را در آغاز آفرید،و او نسبت به هر مخلوقی آگاه است . (8)

اضافه بر این مگر آفرینش انسان در برابر آفرینش آسمانها و زمین مساله مهمی است!کسی که قادر است این جهان پهناور را با آن همه شگفتیهایش بیافریند،توانایی بر زنده کردن مردگان را پس از مرگ دارد:«او لم یروا ان الله الذی خلق السموات و الارض و لم یعی بخلقهن بقادر علی ان یحی الموتی بلی انه علی کل شی ء قدیر،آیا آنها نمی دانند خداوندی که آسمانها و زمین را آفرید و از آفرینش آنها ناتوان نشد قادر است مردگان را زنده کند؟آری او بر هر چیز تواناست . (9)

معاد جسمانی

اعتقادات در قرآن

نه تنها روح انسان،بلکه جسم و روح با هم در آن جهان باز می گردد،و حیاتی نوین از سر می گیرند،چرا که آنچه در این جا انجام شده است با همین جسم و روح بوده،و پاداشها و کیفرها نیز باید نصیب هر دو شود. در غالب آیات مربوط به معاد در قرآن مجید،روی معاد جسمانی تکیه شده است و در برابر تعجب مخالفان که می گفتند:چگونه این استخوانهای پوسیده به حیات مجددی باز می گردند،قرآن می گوید:«قل یحییها الذی انشاها اول مره، کسی که روز اول انسان را از خاک آفرید،بر چنین کاری قادر است . (10)

«ایحسب الانسان ان لن نجمع عظامه×بلی قادرین علی ان نسوی بنانه،آیا انسان گمان می کند که استخوانهای (پوسیده) او را جمع (و

زنده) نخواهیم کرد؟آری ما قادریم که (حتی خطوط سر) انگشتان او را مرتب کنیم (و به حال اول باز گردانیم) ». (11)

این آیات و مانند آن همه صراحت در معاد جسمانی دارد.

آیاتی که می گوید:شما از قبرهایتان بر انگیخته می شوید،نیز به وضوح معاد جسمانی را بیان می کند. (12)

اصولا بیشتر آیات معاد در قرآن معاد روحانی و جسمانی را شرح می دهد.