اعتقادما صفحه 48

به همین دلیل معتقدیم بعد از پیامبر اسلام (ص) در هر عصر و زمانی امامی وجود داشته است:«یا ایها الذین آمنوا اتقوا الله و کونوا مع الصادقین،ای کسانی که ایمان آورده اید!تقوای الهی پیشه کنید و با صادقان باشید». (1)

این آیه مخصوص به زمانی نیست و همراه بودن بی قید و شرط با صادقان،دلیل بر این است که در هر عصری امام معصومی وجود دارد که باید از او پیروی کرد،همان گونه که بسیاری از مفسران شیعه و اهل سنت،در تفسیر خود به آن اشاره کرده اند. (2)

حقیقت امامت

ما معتقدیم:امامت تنها یک مقام حکومت ظاهری نیست،بلکه یک مقام بسیار والای معنوی و روحانی است،و امام علاوه بر رهبری حکومت اسلامی،هدایت همه جانبه را در امر دین و دنیا بر عهده دارد.فکر و روح مردم را هدایت کرده و شریعت پیامبر اسلام (ص) را از هر گونه تحریف و تغییر پاسداری می کند و به اهدافی که پیامبر (ص) برای آن مبعوث شد تحقق می بخشد.

این همان مقام والایی است که خداوند به ابراهیم خلیل،پس از پیمودن راه نبوت و رسالت و پیروزی در امتحانات متعدد بخشید،او نیز برای بعضی از فرزندان و دودمانش این مقام والا را از خداوند تقاضا نمود و

به او جواب داده شد که هرگز ظالمان و گنهکاران به این مقام نمی رسند.«و اذ ابتلی ابراهیم ربه بکلمات فاتمهن قال انی جاعلک للناس اماما قال و من ذریتی قال لا ینال عهدی الظالمین،به یاد آور هنگامی را که پروردگار ابراهیم (ع) او را با امور گوناگون آزمود،و او از عهده آزمایشهای الهی بطور کامل بر آمد،خدا فرمود من تو را امام مردم قرار دادم،ابراهیم عرض کرد:از دودمان من نیز امامانی قرار ده،خداوند فرمود:پیمان من (امامت) هرگز به ستمکاران نمی رسد (و تنها نصیب معصومان از ذریه تو می شود) !» (3)

بدیهی است یک چنین مقامی در مساله حکومت ظاهری خلاصه نمی شود،و اگر امامت به صورتی که گفته شد تفسیر نشود آیه فوق مفهوم روشنی نخواهد داشت.

ما معتقدیم:تمام پیامبران اولوا العزم دارای مقام امامت بودند،آنچه را با رسالت خود عرضه کردند،در عمل تحقق می بخشیدند،و رهبر معنوی و مادی و ظاهری و باطنی مردم بودند، مخصوصا پیامبر اکرم (ص) از آغاز نبوتش مقام والای امامت و رهبری الهی را نیز داشت،و کار او در ابلاغ فرمانهای الهی خلاصه نمی شد.

ما معتقدیم:خط امامت بعد از پیامبر (ص) نیز در معصومان از ذریه او ادامه یافت.

با توجه به تعریفی که برای مساله امامت در بالا آمد به خوبی معلوم می شود که رسیدن به این مقام،شرایط سنگینی دارد،هم از نظر تقوا (تقوایی در حد معصوم بودن از هر گونه گناه) و هم از نظر علم و دانش و احاطه به تمام معارف و دستورات دین و شناختن انسانها و نیازهای آنها در هر عصر و زمان و مکان-دقت کنید.