دائره المعارف تشیع صفحه 1

مصدر باب تفعل از شیع و شیعه

دارای معانی لغوی و اصطلاحی است : تشیع فی الشی ء در هوای چیزی مستهلک شد و تشیعه الشیب , پیری در او پخش و گسترش یافت (مجازا).

تشیع قطره اللبن فیالماء, قطره ء شیر در آب پخش شد.

تشیع الرجل , شیعه شد چنانکه گوئی تحنف , هنگامی که به دین حنیف در آید.

الشیعه فرقه یا گروهی که امر یگانه ای داشته باشند.

شیعه الرجل : دوستان و یاران مرد, جمع آن اشیاع و شیع که به معنی مثل و مانند و فرقه ها نیز آمده است : و لقد ارسلنا من قبلک فی شیع الاولین (حجر, 10) واژه شیعه به صورت مفرد چهار بار در قرآن آمده است که یک بار به تنهائی (مریم , 69) و سه بار با اضافه (قصص , 15, صافات , 83) که در آیه ء اول به معنی گروه و در بقیه به معنی پیرو آمده است .

شیعه در اصطلاح به پیروان حضرت علی (ع ) و خاندانش , و کسانی که معتقد به جانشینی بلافصل آن حضرت بعد از پیامبر اسلام (ص ), و نص ولایت او در غدیر خم از طرف پیغمبر میباشند گفته میشود و همچنین در سخنان رسول اکرم (ص ) و حضرت علی و دیگر امامان (ع ), و نویسندگان ملل و نحل این کلمه به کار رفته است .

جابر بن عبدالله انصاری

میگوید: نزد پیغمبر بودم که علی از دور نمایان شد.