1- سوره مائده / آیه 67.
2- سوره مائده / آیه 3.
3- سوره احزاب / آیه 6.
از همه بهتر، شعر حسّان بن ثابت انصاری است که همان روز در مدح علی علیه السلام سرود و تمام علمای خودتان آن را نقل کرده اند.
و در یکی از ابیات آن می گوید:
فَقالَ لَهُ قُمْ یا عَلِی فَإِنَّنی
رَضِیتُکَ مِنْ بَعْدِی اِماماً وَهادِیاً
«برخیز یا علی! به درستی که راضی شدم بعد از من تو هادی و امام امّت باشی.»
پیامبرصلی الله علیه وآله وقتی این اشعار را شنید، به قول علمای خودتان(1) فرمود:
«یا حِسانُ لاتَزَلْ مُؤَیداً بِرُوحِ الْقُدُسِ مانَصَرْتَنا اَوْ نافَحْتَ بِلِسانِکَ؛
ای حسان! مادامی که به ما اهل بیت یاری نمودی به مدحی یا کلمه ی خوبی، مؤید روح القدس می باشی.»
بنابراین اگر به فرض این که کلمه ی مولی در خطبه ی غدیر به معنی دوست و محب و ناصر باشد و معنی امام ندهد، آیا معنی عهد و دوستی و نصرت این بود که دربِ خانه اش را آتش بزنند و پهلوی همسرش را بشکنند و جنین او را سقط کنند و ریسمان به گردنش افکنند و با شمشیر تهدید به قتلش کنند؟ پس واقعاً مشمول این آیه هستند که: «وَالَّذِینَ ینْقُضُونَ عَهْدَ اللَّهِ مِنْ بَعْدِ مِیثاقِهِ وَیقْطَعُونَ ما اَمَرَ اللَّهُ بِهِ اَنْ یوصَلَ وَیفْسِدُونَ فِی الْأَرْضِ اُولئِکَ لَهُمُ اللَّعْنَهُ وَلَهُمْ سُوءُ