دفاع از تشیع و پاسخ به شبهات صفحه 231

14- عبداللَّه بن صالح هروی (233 ه.ق)

یحیی بن معین او را ثقه و صدوق معرفی کرده است.(845) ولی در عین حال دارقطنی او را به رافضی خبیث توصیف نموده است.(846) روایت او در سنن ابن ماجه وارد شده است.(847)

15- عبدالملک بن اعین کوفی

ابوحاتم جایگاه او را صدق و صالح الحدیث و کسی که حدیثش نوشته می شود، معرفی کرده است.(848)

و ابن حبّان او را از جمله ثقات برشمرده است.(849) عقیلی او را شیعی رافضی می داند.(850) و در عین حال روایاتش در صحیح بخاری،(851) و صحیح مسلم،(852) و سنن ترمذی،(853) و سنن نسائی(854) وارد شده است.

16- عبداللَّه بن موسی (120-213 ه.ق)

ابن سعد او را ثقه، صدوق، کثیرالحدیث، حسن الهیئه معرفی نموده است.(855)

ابن اثیر او را صحیح و از مشایخ بخاری در صحیح دانسته است.(856) ابن منده نقل کرده که احمد بن حنبل مردم را به او دعوت می نمود، در حالی که او معروف به رفض بود.(857) در عین حال روایات او در صحیح بخاری،(858) و صحیح مسلم،(859) و سنن ابوداوود،(860) و سنن ابن ماجه،(861) و سنن نسائی(862) امده است.

17- عثمان بن امیر بجلی کوفی

ابن عدی می گوید: «او دارای مذهبی پست و در تشیع، غالی است و به رجعت ایمان دارد و افراد ثقه از او روایت کرده اند».(863) در عین حال روایاتش در سنن ابوداوود،(864) و سنن ترمذی،(865) و سنن ابن ماجه(866) وارد شده است.