دفاع از تشیع و پاسخ به شبهات صفحه 288

لکم رحمه»؛(1137) «...و اختلاف اصحاب من برای شما رحمت است».

پاسخ: اولا: این روایت سند معتبری ندارد و حتی بنابر نقل ابن حزم این کلام حدیث نیست.(1138) البانی می گوید:«حدیث (اختلاف امتی رحمه) اصلی ندارد. و محدثان کوشش فراوانی کرده اند تا برای ان سندی بیابند ولی موفق نشدند... سبکی گفته: این حدیث نزد محدثان معروف نیست و من برای ان سند صحیح و یا ضعیف و یا موضوع نیافتم...».(1139)

ثانیا: بر فرض سند داشتن این حدیث و صحت ان می توان معنای برای ان نمود که با احادیث افتراق امت سازگاری داشته باشد.

محمد بن شربینی در «مغنی المحتاج» می گوید:در حدیث امده که اختلاف امتم رحمت است. حلیمی ان را به اختلاف مقاصد و حرفه ها و شغل ها تفسیر کرده است».(1140)

و نیز ممکن است که مقصود از اختلاف امت امد و شد امت پیامبرصلی الله علیه واله به جهت ملاقات و کسب فیض از یکدیگر باشد. و این معنایی است که در برخی از روایات اهل بیت علیهم السلام به ان اشاره شده است.

شیخ صدوق رحمه الله به سندش از عبد المؤمن انصاری نقل کرده که گفت: به امام صادق علیه السلام عرض کردم: قومی روایت از رسول خداصلی الله علیه واله نقل می کنند که حضرت فرمود: اختلاف امتم رحمت است. امام صادق علیه السلام فرمود: راست گفته اند. عرض کردم: اگر اختلافشان رحمت است پس اجتماعشان عذاب است؟ حضرت فرمود:«لیس حیث تذهب و ذهبوا، و انّما اراد قول اللَّه عزوجل:«فلولا نفر من کل فرقه منهم طائفه لیتفقّهوا فی الدین و لینذروا قومهم اذا رجعوا الیهم لعلّهم یحذرون»، فامرهم ان ینفروا الی رسول اللَّه صلی الله علیه واله و یتخلفوا الیه فیتعلّموا، ثمّ یرجعوا الی قومهم

فیعلّموهم. انّما اراد اختلافهم من البلدان لا اختلافا فی دین اللَّه، انّما الدین واحد»؛(1141) «مطلب ان چیزی نیست که ذهن تو و دیگران به سوی ان رفته است، بلکه مطلب همان چیزی است که در قول خداوند عزوجل اشاره شده که فرمود:(چرا از هر فرقه طایفه ای کوچ نمی کند تا در دین تفقه کرده و هنگام بازگشت به قوم خود انان را انذار کند شاید انها برحذر شوند)، پس خداوند انان را امر کرده که به سوی رسول خداصلی الله علیه واله کوچ کنند و نزد او رفت و امد داشته باشند تا علم فرا گیرند و سپس به سوی قوم خود بازگشته و انان را تعلیم دهند. مقصود، رفت و امد از کشورها و شهرهاست نه اختلاف در دین خدا؛ زیرا به طور حتم دین خدا یکی است».

8- در برخی از روایات امده است که پیامبرصلی الله علیه واله همه امت خود را اهل بهشت معرفی کرده است.

هیثمی از عبید اللَّه بن عمرو و او از پیامبرصلی الله علیه واله نقل کرده که پیامبرصلی الله علیه واله فرمود:«ما من امه الّا و بعضها فی النار و بعضها فی الجنه الّا امّتی کلّها فی الجنه»؛(1142) «هیچ امتی نیست جز ان که برخی از افراد ان در اتش دوزخ و برخی دیگر در بهشت است به جز امت من که تمام افراد ان در بهشت خواهند بود».

پاسخ: اولا: این حدیث به جهت وجود احمد بن محمد بن حجاج بن رشدین در سند ان به اعتراف ابن حجر هیثمی ضعیف است.(1143) و ذهبی در «میزان الاعتدال» او را کذّاب معروف می داند.(1144)