تقویم شیعه صفحه 232

1 - شهادت امیر المؤمنین علیه السّلام

امام المتقین أمیر المؤمنین علیه السّلام در شب بیست و یکم ماه رمضان مقارن طلوع فجر به شهادت رسید، در حالی که از سن مبارک حضرتش 63 سال گذشته بود.

(کافی: ج 2، ص 465. منتهی الامال: ج 1، ص 183. ارشاد: ج 1، ص

19. اعلام الوری: ج 1، ص 309. کشف الغمه: ج 1، ص 436. مناقب خوارزمی: ص 284. العدد القویه: ص 235. ذخائر العقبی: ص 115. مسار الشیعه: ص 10. توضیح المقاصد: ص 24. مصباح کفعمی: ج 2، ص 599. تاریخ الخلفاء: ص 166 - 175)

در بیستم ماه رمضان اثرات سم در پاهای مبارک أمیر المؤمنین علیه السّلام ظاهر شد و پاهای مبارک ورم کرد. (الوقایع و الحوادث: ج 1، ص 265، 271، 294)

در شب بیست و یکم اثر زهر بر بدن مبارک أمیر المؤمنین علیه السّلام بسیار شد. حضرت فرزندان و اهل بیت خود را جمع کرد و با آنها وداع نمود و وصیت های خود را فرمود. در آن شب هر چه خوردنی و آشامیدنی آوردند تناول نفرمود، و لبهای مبارکش به ذکر خدا حرکت می کرد، و مانند مروارید عرق از پیشانی نازنیش می ریخت و با دست مبارک خود آن را بر طرف می کرد.

به امام مجتبی علیه السّلام فرمود: تو را به برادرت حسین علیه السّلام وصیت می کنم. به فرزندان دیگر که از فاطمه زهرا سلام اللَّه علیها نبودند، فرمود: شما را وصیت می کنم به اطاعت از حسن و حسین. سپس فرمودند: «خداوند شما را بر صبر نیکو کرامت فرماید. امشب از میان شما می روم و به حبیب خود محمّد مصطفی صلّی اللَّه علیه و آله ملحق می شوم چنانچه مرا وعده داده است».

صدای گریه از اهل بیت بلند شد. آنگاه دستوراتی در مورد غسل، کفن، نماز و محل دفن به امام مجتبی علیه السّلام فرمودند و با امام حسین علیه السّلام و حضرت زینب سلام اللَّه علیها کلماتی از کربلاء فرمودند.

بعد از وداع

با همگان دست و پای مبارک را به طرف قبله کشیدند و فرمودند: «اشهد ان لا اله الا اللَّه وحده لا شریک له و اشهد ان محمداً عبده و رسوله»، و چشمان مبارک را بستند و بهشت را به قدوم خویش مبارک فرمودند.