شیعه‌شناسی صفحه 143

خانه با ده ستون خودداری می‌ورزند. و . . . علت این امر دشمنی روافض با بهترین صحابه پیغمبر صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلم می‌باشد که ده نفر بودند. و در همین دنیا به آنها وعده بهشت داده شده بود. که عبارت بودند از ابوبکر، عمر، عثمان، علی، طلحه، زیبر، سعدبن ابی وقاص، سعید بن زید، عبدالرحمن‌بن عوف، و ابوعبیدة بن جراح. حتی اگر به فرض ده نفر در دنیا پیدا شدند که کافرترین مردم باشند باز هم ترک استعمال واژه ده لازم نیست و جای بسی تعجب است که روافض عدد نه را دوست ندارند. (1)

* قضاوت این تهمت نیز به عهده خوانندگان. در میان شیعیان معاصر هیچ تنفری از عدد ده یافت نمی‌شود و اگر در گذشته گروهی چنین در میان غالیان سوریه بوده‌اند بهتر است مستند ذکر شود و همان گروه آن عصر مورد انتقاد قرار گیرند.

3ـ خداوند می‌فرماید: اتخذوا احبارهم و رهبانهم اربابا من دون اللّه (2)(آنان [یهودیان و مسیحیان]، دانشمندان و راهبان خویش را معبودهایی در برابر خدا قرار دادند) .

در ترمذی و غیره حدیث صحیحی روایت شده که عدی بن حاتم گفت: ای رسول خدا آنها که علمای خود را عبادت نمی‌کردند، پیغمبر صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلم فرمودند:

انهم احلّو لهم الحرام و حرموا علیهم الحلال فاطاعوهم، فکانت تلک عبادتهم ایاهم.

یعنی علما حرام را برای آنها حلال می‌کردند و حلال را حرام می‌نمودند، و مردم اطاعت می‌کردند و همین به منزله عبادت کردن علما می‌باشد.

یهود و نصاری مردمی که وجود خارجی داشتند پروردگار می‌نامیدند و روافض حلال و حرام را به امامی معدوم معلق می‌سازند سپس هرچه واسطه‌های دروغین امام بگویند می‌پذیرند، حتی اگر مخالف قرآن، سنت و اجماع سلف صالح باشد حتی اگر خودشان بر سر دو قول اختلاف نمودند، قولی را صواب و درست می‌شمارند که قائلش ناشناخته باشد، زیرا همان را قول معصوم می‌دانند و حلال و حرامی را که این معدوم تشریح کرده می‌پذیرند، معدومی که بعضی از خود روافض می‌گویند او وجود دارد ولی هیچ کس او را نمی‌شناسد و هیچ کس نمی‌تواند چیزی از او نقل کند. (3)

1- مختصر منهاج‌السنه، ص 71.
2- سوره توبه، آیه 31.
3- مختصر منهاج‌السنه، ص 75-78.