شیعه‌شناسی صفحه 144

* این سخن ممکن است در برخی از عوام غلاة اسماعیلی و نصیریه در زمانی صادق بوده ولی در شیعه امامی شارع فقط خدا و پیامبر اکرم صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلم اند، و قول و نقل ائمه اهلبیت علیه‌السلام را به جهت اینکه کاشف از قول پیامبر اکرم صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلم است حجت می‌دانند همچنان که ائمه مذاهب اربعه در بسیاری از موارد به روایات ائمه و اهل بیت علیه‌السلام استناد کرده‌اند و حتی ابن عابدین در حاشیه خود می‌نویسد: المروی عن علی بن ابیطالب و ابن مسعود کالمروی عن رسول اللّه (1)و خود ائمه علیه‌السلام فرموده‌اند ما از خود چیزی نمی‌گوییم، و هرچه می‌گوییم از قرآن یا سنت جدمان، پیامبر خداست. و مکررا تاکید کرده‌اند که هر چیزی از ما روایت می‌شود اگر مطابق قرآن بود بپذیرید و هر چه مخالف قرآن بود آنرا رها سازید. (2)

4ـ و از حماقت‌های روافض اینکه: حیوانی و چیزی را به جای شخصیت‌های منفور خود گذاشته‌اند و آنها را شکنجه می‌دهند، و یا صحنه‌هایی را از این طریق بازسازی می‌کنند، مثلاً: گوسفند ماده‌ای که غالبا سرخ رنگ نیز می‌باشد - به خاطر مشهور بودن عایشه (رض) به حمیرا - می‌آورند و با کندن موهایش و کارهایی از این قبیل آن را اذیت و آزار می‌دهند و گمان می‌کنند که این کار به منزله عقوبت عایشه (رض) می‌باشد.

و یا مشکی پر از روغن می‌آورند و سپس شکم آنرا چاک می‌کنند، تا روغن از آن بیرون بریزد و آن روغن را می‌نوشند و می‌گویند: این کار مثل شمشیر زدن به عمر و نوشیدن خون اوست.

و یا اینکه مثلاً: دو الاغی را که به کار چرخاندن سنگ آسیاب گماشته شده‌اند، ابوبکر و عمر می‌نامند و سپس آن دو را شکنجه می‌دهند، و گمان می‌کنند که ابوبکر و عمر را شکنجه کرده‌اند.

گاهی بعضی از آنها اسامی ابوبکر و عمر را بر کف پاهایشان می‌نویسند و حتی یکی از والیان پاهای یکی از این افراد را شلاق می‌زد، با این تصور که ابوبکر و عمر را شلاق می‌زند و می‌گفت: من دارم ابوبکر و عمر را شلاق می‌زنم! و این کار را آنقدر ادامه می‌دهم تا هر دو را اعدام نمایم.

* به راستی اگر در زمانی یا در مکانی که چنین افرادی وجود داشته‌اند یا دیوانه بودند و یا دشمنان دانایی بوده‌اند که از سوی مغولان خواسته‌اند بدین وسیله میان مسلمانان