شیعه‌شناسی صفحه 76

روزی 10 تازیانه به او بزنند تا جایی که وی مشرف به مرگ شد.

دکتر محمدعلی البار نوشته (1): ابوحنیفه بیش از همه اهل بیت رسول‌اللّه را دوست می‌داشت و در محضر امام باقر علیه‌السلام و زیدبن علی علیه‌السلام شاگردی کرده و مؤید قیام زیدبن علی علیه‌السلام بوده است.

شیخ محمد ابوزهره می‌گوید: ابوحنیفه علاقه فراوانی به اهل بیت داشته و خلافت را منحصر در اولاد علی علیه‌السلام و فاطمه علیهاالسلام می‌دانسته و خلفای معاصر خود را غاصبین امر خلافت می‌دانسته وقتی ابویوسف و شیبانی جای استاد خود را قرار گرفتند این دو یک عمل تقریبی انجام دادند و آمدند از کوفه به مدینه مهاجرت کردند و پای درس مخالفین فقه حنفی نشستند و پس از آشنایی با مبانی فقه آنان و استفاده از مالک با آنها گفتگو کردند و بسیاری از سوء تفاهمات را بر طرف کردند.

وقتی شاگرد ابوحنیفه، شیبانی به کوفه برگشت تمام مسایل مورد اشکال مدنیان را در کتابی بنام «الحجة علی اهل المدینه» پاسخ داد و گفت که شما در این مسایل از فقه ابن‌عمر و ابوهریره استفاده کردید و ما از فقه ابن مسعود و علی علیه‌السلام که از مقدمین اصحاب‌اند، شما از خلیفه اول، دوم و سوم گرفتید و ما از علی علیه‌السلام که سه خلیفه قبلی هم مشکلاتشان را از وی می‌پرسیدند. بنابراین کتاب (الحجه شیبانی) نخستین کتاب تقریبی توأم با ادب اختلاف است. (2)

در این کتاب از روایات امام باقر و صادق علیهم‌السلام بسیار استفاده شده و سند برخی از فتاوای ابو حنیفه به این دو امام برمی‌گردد.

استاد اسد حیدر آمده و شیوخ ابوحنیفه را شمرده و گفته که برخی از آنها شیعه بوده‌اند مثل:

1) جابربن یزیدبن حارث جحفی کوفی (متوفی 128 ه . ق) .