آیین ما (اصل الشیعه) صفحه 110

در کتاب «ربیع الابرار» زمخشری و امثال آن، قضایای شگفت انگیز فراوانی نظیر این قضیه دیده می شود که همه گواه صدق این مدعاست.(1)

تازه تمام این جریانها و وضعی که معاویه به وجود آورده بود هنگامی بود که هنوز مردم، وضع زمان پیامبر صلی الله علیه و آله و دوران خلفا و عدم توجه آنها را به زرق و برق و شهوات دنیا فراموش نکرده بودند.

***

این وضع ناگوار همچنان ادامه یافت تا اینکه معاویه تمام پیمان هایی را که هنگام صلح با امام حسن علیه السلام بسته بود و خدا را بر آن گواه گرفته بود آشکارا زیرپا گذارد، و سپس امام حسن علیه السلام را مسموم و شهید ساخت، وچون زمینه را مهیا دید، برای فرزند خود یزید با زور از مردم بیعت گرفت، درحالی که مسلمانان در آن روز یزید را بیش از آنچه ما امروز می شناسیم، می شناختند.

از اینجا آتش خشم ملت مسلمان و نارضایتی عمومی نسبت به دستگاه «بنی امیّه» در دلها برافروخته شد و همه دانستند که او مرد دنیاپرستی است که کوچکترین علاقه ای به دین ندارد، و راستی خود معاویه چقدر خوب درباره خودش قضاوت کرده است، آنجا که مطابق نقل زمخشری در «ربیع الابرار» می گوید:

«أمّا أبوبَکْرٍ فَقَدْ سَلَمَ مِنَ الدُّنْیا وَسَلَمَتْ مِنْهُ، وَأمّا عُمَرُ فَقَدْ عَالَجَها وَعَالَجَتْهُ، وأمّا عُثْمَانَ فَقَدْ نَالَ مِنْهَا وَنَالَتْ مِنْهُ، وَأمّا أنَا فَقَدْ تَضَجَّعْتُها ظَهْراً لِبَطْنٍ وَانْقَطَعَتْ إلَیْها وَانْقَطَعَتْ إِلَیَّ!

؛ اما «ابوبکر» از دنیا به سلامت گذشت و دنیا هم از او به سلامت!