آیین ما (اصل الشیعه) صفحه 113

«فرزندم! هر چه «دین و مردم با ایمان» بنا کردند «دنیا» نتوانست آن را ویران سازد، و هر چه دنیا و دنیاپرستان بنا نمودند دین آنها را ویران ساخت! درست درباره علی و فرزندانش علیهم السلام فکر کن. بنی امیّه همواره برای پنهان نمودن فضایل آنان می کوشیدند ولی گویا با این عمل خود، آنها را گرفته وبه آسمان می بردند، آنها همواره مساعی خود را برای نشر فضایل نیاکان خود به خرج می دادند، اما مثل اینکه مرداری را پراکنده می ساختند!(1)

جالب توجه اینکه «شعبی» گوینده این سخن از کسانی است که متهم به عداوت علی بن ابیطالب علیه السلام می باشد، ولی زمخشری دانشمند معروف اهل سنّت در «ربیع الابرار» از وی نقل می کند که می گفت: «علی علیه السلام برای ما مشکلی ایجاد کرده اگر او را دوست بداریم ما را به قتل می رساند و اگر دشمن بداریم هلاک خواهیم شد!».(2)

این وضع همچنان ادامه داشت تا اینکه دولت «سفیانی» (فرزندان و نواده های ابوسفیان) منقرض شد و کار به دست «مروانی ها» افتاد که در رأس آنها «عبدالملک بن مروان» جای داشت.

آری عبدالملک! همان مردی که دست نشانده او «حجاج»(3) به فرمان او منجنیق ها را در برابر «کعبه» نصب کرد و این خانه توحید را آتش زد و ویران ساخت، پناهندگان خانه خدا را کشت و «عبداللَّه بن زبیر» را در مسجد الحرام در میان کعبه و مقام ابراهیم سر برید! و با این عمل احترام حرم امن خدا را که حتی مردم زمان جاهلیت آن را محترم می شمردند و حتی ریختن خون حیوانات وحشی را، تا چه رسد به انسان، در آن گناه می دانستند، پایمال نمود!

1- ر. ک: المناقب، ج 2، ص 351
2- ربیع الابرار، ج 1، ص 494
3- درباره حجاج سفاک ر. ک: الاخبار الطوال، ص 328؛ وفیات الاعیان، ج 2، ص 29- / 54؛ نهایه الارب، ج 21، ص 321- / 335؛ تتمه المنتهی، ص 2263