آیین ما (اصل الشیعه) صفحه 115

برای درک این حقیقت نظری به تاریخ فرزندان علی علیه السلام می اندازیم که در رأس آنها امام سجاد زین العابدین علیه السلام قرار داشت. او پس از شهادت پدرش امام حسین علیه السلام از دنیا و دنیاپرستان در آن محیط پرغوغا کناره گیری نمود و تنها به عبادت و تربیت اخلاق و تهذیب نفس و زهد می پرداخت، و او بود که این باب را به روی جمعی از تابعین مانند حسن بصری و طاووس یمانی و ابن سیرین و عمر بن عبید و امثال آنها که در وادی زهد و عرفان قدم گذاردند، گشود؛ در حالی که اوضاع چنان بود که می توانست خداشناسی از دلهای مردم به کلی برچیند و از نام خدا اثری جز بر سر زبانها باقی نماند.

پس از آن حضرت، فرزندش امام باقر علیه السلام و نوه اش امام صادق علیه السلام بر سر کار آمدند و بنی العباس شروع شد، دسته اوّل رو به زوال و اضمحلال قطعی می رفتند و دسته دوم هنوز قدرت کافی پیدا نکرده بودند.

این موقعیت حساس، مجال خوبی به امام صادق علیه السلام داد، کابوس ظلم برچیده شد و حجاب تقیّه کنار رفت، و او توانست احکام خدا و احادیث پیامبر صلی الله علیه و آله را که از یک سرچشمه صاف، یعنی از پدرش او هم از جدّش امیرمؤمنان، و او هم از رسول خدا صلی الله علیه و آله، گرفته بود، همه جا منتشر سازد.

در آن موقع آیین تشیّع به سرعت بی نظیری انتشار یافت، و راویان حدیث با شوق زیادی از آن حضرت اخذ حدیث می کردند، که تعداد آنها از شماره بیرون بود.

تا آنجا که ابوالحسن وشاء به یکی از اهالی کوفه می گفت: در همین مسجد (مسجد کوفه) چهار هزار نفر افراد بافضیلت و اهل ورع و دین دیدم که همه می گفتند: جعفر بن محمد برای ما چنین روایت کرد!(1)

ما نمی خواهیم با ذکر شواهد گوناگون دامنه این سخن را طولانی کرده و از