آیین ما (اصل الشیعه) صفحه 118

داشتند! با اینکه خود اهل بیت در آن زمان مرگبار، از خانه های خود آواره بودند؟!

نه، این فداکاریها هیچ انگیزه ای جز ایمان راسخ و اعتقاد به یک هدف مقدس نداشت، و همان بود که این صحنه ها را به وجود می آورد!(1)

باز نظری به زندگی پرماجرای شعرای بزرگ قرن اوّل و دوم می اندازیم:

آنها با اینکه هم از نظر مادی به هیأت حاکمه وقت شدیداً محتاج بودند و هم از آنان حساب می بردند و می ترسیدند، در عین حال نه ترس و نه طمع- با اینکه شعرا غالباً مادی هستند!- نه فشارهای حکومت، و نه شمشیرهای برهنه ای که بر سر آنها سایه انداخته بود، مانع از این نشدند که به حمایت حق برخیزند و با طرفداران باطل مبارزه کنند و آنها را رسوا نمایند.

از فرزدق گرفته تا کمیت، و از سیّد حمیری تا دعبل خزاعی، تا دیک الجن تا ابی تمام تا بحتری تا امیر ابوفراس الحمدانی صاحب قصیده معروف (2) که در آن می گوید:

الدِّینُ مُخْتَرَمٌ وَالْحَقُّ مُهْتَضَمُ وَفَیْ ءُ آلِ رَسُولِ اللَّهِ مُقْتَسَمُ!

پرده های دین را دریده، و آیین حق را زیرپا گذارده اند، و اموال خاندان پیغمبر را به یغما می برند!

(تا آخر قصیده که حقایق جالبی را در آن فاش نموده است).

آری اینها بودند که در آن محیط پرخفقان به یاری حق برخواستند و با اشعار