آیین ما (اصل الشیعه) صفحه 120

باز اشتباه نشود، مقصود ما این نیست که پاره ای از خدمات خلفا و بعضی کارهای نیک آنها را نسبت به عالم اسلام نادیده گرفته و انکار نماییم، زیرا این گونه مطالب را تنها افراد متعصب و بی منطق انکار می کنند و ما بحمدللَّه بی منطق نیستیم، و از بدگویی و بد زبانی متنفریم.

ما از نیکیها تقدیر می کنیم و از بدیها تا آنجا که ممکن است چشم می پوشیم، ما می گوییم: «تِلْکَ أُمَّهٌ قَدْ خَلَتْ لَهَا مَا کَسَبَتْ وَلَکُمْ مَا کَسَبْتُمْ»؛ آنها امتی بودند که در گذشتند، اعمال آنان، مربوط به خودشان بود و اعمال شما نیز مربوط به خود شماست».(1) اگر خداوند آنها را ببخشد با لطف و فضل خود رفتار کرده و اگر کیفر دهد با عدالتش با آنها معامله نموده است!

یادآوری این نکته را نیز لازم می دانیم که ما مایل نیستیم و حتی الامکان به قلم خود اجازه نمی دهیم این درد دلها را بازگو کند، ولی چه می توان کرد؟ بعضی از نویسندگان معاصر آنچنان نسبتهای ناروا و حملات ناجوانمردانه نسبت به شیعه کرده اند که ما را مجبور به بازگو کردن قسمتی از این درد دلها نموده اند.

در هر صورت منظور اصلی ما همان معرفی «بنیان گذار اصلی تشیّع» و «غرس کننده نهال اولی» آن بود، و همان طور که از بیانات گذشته آشکار گردید این کار به دست کسی غیر از پیغمبر اکرم صلی الله علیه و آله صورت نگرفت.

این حقیقت نیز روشن شد که عوامل اصلی گسترش و انتشار آیین تشیّع یک سلسله عوامل گوناگون و مرتبط به یکدیگر بوده، که به صورت اجتناب ناپذیری این اثر را به دنبال داشته است.

ما در این «فصل» به همین مقدار قناعت کرده و به سراغ فصل دوم می رویم و بحث در پیرامون عقاید شیعه را در اصول و فروع آغاز می نماییم.