آیین ما (اصل الشیعه) صفحه 136

اصل سوم: امامت

اشاره

همان طور که سابقاً اشاره شد عمده چیزی که شیعه امامیه را از سایر فرق مسلمین ممتاز می کند همین مسأله امامت است؛ در حقیقت تفاوت اصلی و اساسی همین است و بقیه تفاوتهایی که میان این دسته و سایر دسته هاست جنبه فرعی و عرضی دارد، و درست مانند تفاوتهایی است که مثلًا بین مذاهب اربعه اهل سنّت (حنفی، شافعی، مالکی، حنبلی) وجود دارد.

و نیز اشاره شد که «امامت» از نظر شیعه یک منصب الهی همچون «نبوّت» است که خداوند به هر کس بخواهد می بخشد و به وسیله پیامبر خود او را برای این مقام تعیین می فرماید.

امامیه معتقدند خداوند متعال به پیغمبر اکرم صلی الله علیه و آله دستور داد علی علیه السلام را برای جانشینی خود به مردم صریحاً معرفی نماید، از طرفی پیغمبر هم می دانست که قبول این معنا ممکن است برای عدّه ای از مردم سنگین باشد؛ زیرا همه مردم از نظر ایمان و اعتقاد به مقام عصمت و پاکی او از هر گونه هوا و هوس، یکسان نیستند، ممکن است بعضی از افراد این انتخاب را مولود محبّت شخصی پیغمبر صلی الله علیه و آله و جنبه خویشاوندی و دامادی علی علیه السلام نسبت به آن حضرت، تصور کنند.

ولی با این حال خداوند این موضوع را مانع از این ندانست که پیغمبرش از ابلاغ این حقیقت خودداری نماید و لذا صریحاً در آیه زیر دستور ابلاغ فرمان