آیین ما (اصل الشیعه) صفحه 137

ولایت علی علیه السلام را صادر فرمود: «یَا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ مَا أُنزِلَ إِلَیْکَ مِنْ رَّبِّکَ وَإِنْ لَّمْ تَفْعَلْ فَمَا بَلَّغْتَ رِسَالَتَهُ وَاللَّهُ یَعْصِمُکَ مِنَ النَّاسِ»؛ ای پیامبر آنچه را از طرف پروردگارت بر تو نازل شده است به طور کامل (به مردم) ابلاغ کن؛ و اگر چنین نکنی، رسالت او را انجام نداده ای. خداوند تو را از (خطرات احتمالی) مردم حفظ می کند».(1)

با این تأکید شدید چاره ای جز ابلاغ این رسالت نبود، و لذا پیغمبر صلی الله علیه و آله هنگام بازگشت از حجه الوداع در سرزمین غدیر خم خطبه ای خواند و در ضمن آن با صدای رسا که همه می شنیدند فرمود:

«ألَسْتُ أوْلی بِالْمُؤْمِنِینَ مِنْ أنْفُسِهِمْ؟

فقالوا: اللَّهُمَّ نَعَمْ، فقال: مَنْ کُنْتُ مَوْلَاهُ فَهذا عَلِیٌ مَوْلَاهُ ...

؛ آیا به شما از خودتان اولی نیستم (ولی و سرپرست و صاحب اختیار شما نمی باشم) عرض کردند:

آری، فرمود: هر کس من مولا و سرپرست او هستم، علی مولا و سرپرست اوست».(2)

سپس برای تأکید این موضوع در موارد مختلف گاهی صریحاً، گاهی به اشاره این مطلب را تعقیب فرمود، و وظیفه خود را در پیشگاه خدا انجام داد.

ولی جمعی از بزرگان مسلمین، بعد از رحلت پیامبر خدا صلی الله علیه و آله آن همه احادیث را به نام رعایت مصالح اسلام! طبق سلیقه و اجتهاد خود توجیه و تأویل نموده، کسانی را مقدم و بعضی را مؤخر داشتند و می گفتند: هر وضع و حادثه ای