آیین ما (اصل الشیعه) صفحه 149

ولی اصل وجود آن را با دلایل قطعی ثابت نموده ایم.

مرتب اشاره کرده ایم که در این بحثهای فشرده و کوتاه، فقط می خواهیم متون عقاید شیعه را در اصول و فروع بدون ذکر دلیل، روشن سازیم، ولی گاه گاهی اشاره کوتاهی به پاره ای از دلایل می شود کسانی که دلایل مشروح این بحثها را می خواهند باید به کتابهای مفصّلی که در این زمینه نوشته شده مراجعه کنند.

در مورد اصل قیام مهدی علیه السلام اخبار فراوانی از طریق شیعه و اهل سنّت نقل شده که در کتابهای معروف هر دو فرقه ثبت است.(1)

اما درباره رمز وجود او در حال غیبت اگر چه ما اعتراف به عدم اطلاع کامل از سِرّ حقیقی آن کردیم، ولی در برابر سؤالی که بعضی از افراد شیعه در این باره از ما نموده اند وجوهی ذکر کرده ایم که ممکن است اسرار این مسأله را تا حدود قابل توجهی روشن سازد ولی باید بگوییم که نمی توانیم به عنوان یک سلسله دلایل قطعی در این مسأله اسرارآمیز روی آنها تکیه کنیم به خصوص اینکه گاه می شود انسان مطالبی را درک می کند ولی در بیان، به طور کامل نمی گنجد.(2)

آخرین سخن در این مورد این است که: پس از اقامه دلایل قطعی بر لزوم وجود امام در هر عصر و زمان و اینکه زمین هرگز از وجود «حجت و نماینده خدا» خالی نمی گردد، و اینکه اصل وجود «امام» لطفی از جانب خداست و تصرف او لطف دیگری می باشد(3) دیگر کشف اسرار و فلسفه آن ضروری

1- برای اطلاع بیشتر به کتاب منتخب الاثر فی الامام الثانی عشر علیهم السلام مراجعه فرمایید. ر. ک: نوید امن و امان؛ اصالت مهدویت از آیت اللَّه صافی؛ غایه المأمول از شیخ علی ناصف؛ اصالهالمهدویه فی الاسلام از شیخ مهدی فقیه ایمانی؛ الامام المهدی عند اهل السنه؛ کشف الاسناد از میرزا حسین محدث نوری و معجم الاحادیث الامام المهدی علیه السلام
2- مؤلف عالیقدر در کتاب جنه الماوی بحثی درباره غیبت امام زمان علیه السلام و فلسفه آن نگاشته است. جنّه المأوی، ص 195 به بعد)
3- « لطف» در اصطلاح علمای« عقاید و کلام» کلیه وسایلی است که از طرف خداوند برای هدایت انسان ونزدیک ساختن او به سعادت و اطاعت فرمان خدا فراهم می گردد، البته به حدی نمی رسد که از انسان سلب اختیار شود و اصل قدرت و توانایی نیز وابسته به آن نیست. لطف ممکن است« تشریعی» باشد مانند فرستادن پیامبر و امام یا« تکوینی» باشد مانند نیروهای گوناگونی که خدا به ما عنایت فرموده و در راه سعادت و اطاعت فرمان وی به ما کمک می نمایند. ر. ک: انوارالملکوت فی شرح الیاقوت، ص 153 و ارشاد الطالبیین، ص 276 و 277