آیین ما (اصل الشیعه) صفحه 151

اصل چهارم: عدل

چهارمین رکن ایمان از «نظر شیعه امامیه» اعتقاد به «عدالت» خداست، یعنی خداوند نسبت به هیچ کس ظلم و ستم نمی کند، و کاری را که عقل سالم آن را زشت و قبیح و ناپسند می شمارد انجام نمی دهد.

شیعه این موضوع را یکی از اصول عقاید مذهبی می داند و به طور مستقل از آن بحث می کند؛ در حالی که مسأله «عدالت» در واقع یکی از صفات خداست، و می بایست در بحث توحید و صفات خدا مطرح شود، و جزئی از جزئیات آن بحث باشد ولی یک نکته موجب شده که شیعه آن را به عنوان یک اصل مستقل بپذیرد و آن اینکه:

اشاعره (پیروان ابوالحسن اشعری (1) که گروه بزرگی از اهل سنّت را تشکیل می دهند) معتقدند که عقل ما مطلقاً در هیچ مورد قادر به درک خوب و بد (حسن و قبح) نیست و در این مسأله باید تنها از قوانین آسمانی الهام بگیریم. آنچه را شرع خوب معرفی کرده، خوب و آنچه بد معرفی کرده، بد؛ بدانیم و به عبارت دیگر اصلًا خوب و بدی در واقع جز آنچه شرع بگوید وجود ندارد!

حتی اگر خداوند افراد نیکوکار و با ایمان را برای همیشه در دوزخ نگاه دارد و افراد بدکار و گناهکار را به بهشت بفرستد، باز کار ناپسند و بر خلاف عدلی