آیین ما (اصل الشیعه) صفحه 172

نمازهای واجب از نظر شیعه (در اصل شرع) به پنج نوع است: نمازهای پنجگانه روزانه، نماز جمعه، نماز عید فطر و قربان، نماز آیات، نماز طواف. البتّه گاهی ممکن است شخص مکلّف نیز نمازی را به وسیله نذر و عهد و قسم یا به واسطه استیجار بر خود واجب کند، این گونه نماز در اصل شرع، واجب نیست بلکه به واسطه خود شخص واجب گردیده است.

غیر از این نمازها، بقیه نمازها مستحب (نافله) می باشد، مهمترین نمازهای مستحب، نافله های روزانه است که دو برابر نمازهای پنجگانه واجب می باشد (یعنی 34 رکعت). بنابراین مجموع نمازهای واجب و مستحب روزانه از نظر شیعه 51 رکعت می شود.

در اینجا داستان جالبی به نظرم آمد که ذکر آن بی مناسبت نیست، این داستان را راغب اصفهانی در کتاب پر ارزش و سودمند خود به نام «محاضرات» نقل کرده است:

«در زمان «احمد بن عبدالعزیز» مردی در اصفهان بود به نام «کنانی» او از شیعیان اهل بیت علیهم السلام بود، و احمد بن عبدالعزیز نزد او درس «امامت» می خواند.

اتفاقاً یک روز مادر احمد نگاه کرد و چشمش به جلسه درس افتاد، ناگهان فریاد زد و خطاب به «کنانی» گفت: ای بد کار! بچه ام را رافضی کردی؟! کنانی گفت: ای کم عقل! رافضیها روزی 51 رکعت نماز می خوانند، فرزند تو حتی یک رکعت هم نماز نمی خواند چگونه او رافضی است؟!».(1)

بعد از نمازهای نافله روزانه، مهمترین نماز مستحب، نافله ماه مبارک رمضان است که یک هزار رکعت می باشد (البتّه علاوه بر نافله های روزانه) و از این نظر فرقی میان ما و برادران اهل سنّت نیست، تنها تفاوتی که هست این است که ما، «جماعت» را در این نمازها جایز نمی دانیم و باید به طور «فرادی خوانده شود؛