آیین ما (اصل الشیعه) صفحه 183

تکبر، خودپسندی، حسد، بخل و مانند اینهاست. چنانکه فرموده اند:

«أعْدی عَدُوِّکَ نَفْسُکَ الَّتِی بَیْنَ جَنْبَیْکَ

؛ بزرگترین و خطرناک ترین دشمن تو همان هوسهای نفسانی سرکش توست!».(1)

«جهاد اصغر» مقاومت در برابر دشمنان خارجی، دشمنان حقیقت، دشمنان عدالت، دشمنان اصلاحات، دشمنان فضیلت و دین است.

و از آنجا که مبارزه با انحرافات اخلاقی و صفات زشت و ناپسندی که در روح و جان انسان ریشه دوانیده، کار مشکل و دشواری است، پیغمبر اسلام صلی الله علیه و آله این نوع مبارزه را در پاره ای از سخنان خود جهاد اکبر نامیده است.(2)

یاران بزرگوار آن حضرت نیز در تمام طول حیات خود همواره به این دو جهاد مشغول بودند، و در سایه آن، اسلام را به عالی ترین مرحله سربلندی و افتخار رسانیدند.

ولی در اینجا یک موضوع باقی می ماند که اگر بخواهیم به قلم خود اجازه دهیم تصویری از وضع جهاد مسلمانان گذشته و فداکاریها و جانبازیهای آنان در راه عظمت و اعتلای اسلام، با آنچه امروز می بینیم بر صفحات کاغذ ترسیم کند، شایسته است اشکهای حسرت از چشمهای ما سرازیر گردد و دلها از فرط غم و اندوه شکافته شود!

ولی آیا می دانید چرا قلم از نوشتن باز ماند؟ و با اینکه شعله های اندوه غم در سینه ام زبانه می کشد و قلبم را فشار می دهد حتی قدرت شرح این ماجرا از من سلب شده است؟!(3)

شرح این هجران و این خون جگراین زمان بگذار تا وقت دیگر!

1- عوالی اللئالی، ج 4، ص 118، ح 187؛ بحارالانوار، ج 67، ص 36.
2- ر. ک: امالی صدوق، ص 466، 712 ح 8؛ کافی، ج 5، باب وجوه الجهاد، ح 3؛ الاختصاص، ص 233؛ نوادر راوندی، ص 21.
3- متأسّفانه جهاد امروز به صورت جنگهای سرد و گرم داخلی و مبارزات و کشمکشهای سیاسی و مذهبی در میان خود مسلمانان در آمده است، شمشیرهایی که باید بر فرق دشمنانی که موجودیت ما را تهدید می کنند فرود آید، بر فرق یکدیگر می کوبیم؛ و به جای اینکه تمام نیروهای مادی و معنوی خود را برای تجدید و عظمت دیرین اسلام بسیج کنیم و از امکانات فراوانی که خدا در اختیار کشورهای پهناور ما قرار داده در این راه استفاده نماییم، زمینه را با اختلافات خود برای نفوذ استعمار بیگانه فراهم ساخته ایم. جمعی مسأله کهنه شده تبعیض نژادی را زنده کرده و« قومیت عربیت» را به جای« اسلام» مورد پرستش قرار داده! حتی سعی دارند به اسلام نیز رنگ نژاد بدهند و شعار خود را« الحضاره العربیه الاسلامیه»!( تمدن عربی اسلامی!) انتخاب نموده اند و به این ترتیب حساب خود را از اکثریت قاطع مسلمین جهان جدا ساخته اسلام بدون مرز را در مرزهای بسیار کوچک محصور ساخته اند! اینها نه از اسلام اطّلاع صحیحی دارند و نه از شرایط و اوضاع زمان و مسلّماً متفکران و دانشمندان عرب هرگز با این طرز تفکر نادرست موافق نبوده و نخواهند بود. عده ای دیگر نیز با انتخاب روشهای محلی و تک روی در موضوعات اجتماعی و سیاسی و مذهبی به این پراکندگی کمک می کنند، بعضی دیگر با پیوستن به بلوکهای مختلف، اصالت و استقلال کامل خود را از دست داده و به صورت یک عضو وابسته به دیگران درآمده اند و نتیجه آن همین وضعی است که امروز مشاهده می کنیم و با آن مواجه هستیم.