آیین ما (اصل الشیعه) صفحه 185

این دو وظیفه بزرگ از اساسی ترین پایه های اسلام محسوب می شود و در ردیف بهترین عبادات و طاعات و یکی از اقسام «جهاد» می باشد.

ملّتهایی که این دو اصل را فراموش کنند به طور مسلّم خداوند آنها را در چنگال ذلت و خواری گرفتار خواهد نمود، و لباس بدبختی به اندام آنها می پوشاند، چنین ملتی طعمه آماده ای برای درندگان انسان نما و ظالمان و ستمگران خواهند بود.

ولذا از شخص بنیان گذار اسلام صلی الله علیه و آله و امامان معصوم علیهم السلام ما عبارات تکان دهنده ای در لزوم انجام این دو وظیفه بزرگ و مفاسد و زیانهایی که از ترک آن دامنگیر اجتماعات انسانی می شود نقل شده که پشت را می لرزاند.

بدبختانه ما امروز مفاسد و زیانهایی را که از سستی در انجام این دو وظیفه سرچشمه می گیرد با چشم آشکارا می بینیم. ولی ای کاش مطلب به همین جا ختم می شد و تنها به ترک این دو وظیفه قناعت کرده بودیم و کار به اینجا نمی رسید که منکر در نظرها معروف و معروف در نظرها منکر گردد آمرین بمعروف و دعوت کنندگان به حق و فضیلت، خودشان پشت پا به حق و فضیلت بزنند و نهی کنندگان از منکر خودشان آلوده انواع منکرات بشوند!

این بلایی است کمرشکن و غیر قابل تحمل: «ظَهَرَ الْفَسَادُ فِی الْبَرِّ وَالْبَحْرِ بِمَا کَسَبَتْ أَیْدِی النَّاسِ»؛ فساد در صحرا و دریا به خاطر کارهایی که مردم انجام داده اند آشکار شده است».(1) با اینکه فرموده اند:

«لَعَنَ اللَّهُ الآمِرِینَ بِالْمَعْرُوفِ

التَارِکِینَ لَهُ، وَالنَّاهِینَ عَنِ الْمُنْکَرِ الْعَامِلِینَ بِهِ

؛ لعنت بر آنهایی که دعوت به نیکی می کنند و خودشان ترک می نمایند، و آنها که نهی از بدی می کنند و خود آن را