آیین ما (اصل الشیعه) صفحه 190

رحلت او از این قانون استفاده کرده اند.(1)

مفسّران اسلام در این موضوع هم عقیده اند که عدّه ای از بزرگان صحابه پیغمبر صلی الله علیه و آله مانند عبداللَّه بن عباس، جابر بن عبداللَّه انصاری، عمران بن حصین، عبداللَّه بن مسعود، ابی بن کعب و امثال آنها، فتوا به جواز «متعه» می دادند(2)، و آیه سابق را به این صورت می خواندند:

«فَمَا اسْتَمْتَعْتُمْ بِهِ مِنْهُنَّ الَی اجَلٍ مُسَمی ...

؛ آن زنانی را که برای مدت معینی «متعه» می کنید حق آنها را بپردازید».(3)

مسلماً نظر آنان این نبود که در قرآن تحریفی رخ داده، و چیزی از آن افتاده است، به هیچ عنوان بلکه منظور آنها بیان تفسیری بوده که از شخص پیامبر صلی الله علیه و آله همان کسی که این کتاب بزرگ آسمانی بر او نازل شده است شنیده بودند، گرچه از ظاهر روایاتی که «ابن جریر طبری» در تفسیر بزرگ خود آورده چنین بر می آید که جمله «الی اجل مسمی» از اصل قرآن بوده است، آنجا که می گوید:

ابونصیره نقل می کند که این آیه را برای «ابن عباس» خواندم گفت بخوان: «الی اجل مسمی» گفتم من اینچنین نمی خوانم گفت: به خدا سوگند این چنین نازل شده است (این سخن را سه مرتبه تکرار کرد).(4)

1- مؤلف عالیقدر به اندازه کافی درباره این مسأله مهم اسلامی که مورد اختلاف شیعه و سنی است از نظر مدارک اسلامی بحث نموده و قسمت قابل توجهی از آثار اجتماعی و اخلاقی آن را نیز ذکر کرده است، ولی برای تکمیل این بحث و پاسخگویی به ایراداتی که از عدم توجه به معنای« ازدواج موقت» و شرایط آن سرچشمه گرفته و تشریح جنبه های اجتماعی آن بحثی در پایان کتاب از نظر خوانندگان محترم می گذرانیم، و تصور می کنیم با توجه به مجموع این بحثها اهمیّت این قانون عالی اسلامی که وسیله مؤثری برای مبارزه با فحشا و انحرافات جنسی است، روشن می گردد
2- شماری از صحابه و تابعین که متعه را مباح دانسته اند: ر. ک: کنزالعمال، ج 8، ص 294
3- به تفسیر فخر رازی، ج 3، ص 210 و تفسیر طبری، ج 5، ص 9؛ نیز الجامع لاحکام القرآن قرطبی، ج 2، ص 147؛ التفسیر العظیم، ج 1، ص 474؛ تفسیر کشاف، ج 1، ص 519؛ السنن الکبری، ج 7، ص 205؛ المصنف عبدالرزاق، ج 7، ص 497 و 498 باب المتعه؛ شرح نووی بر صحیح مسلم، ج 9، ص 179؛ کنزالعرفان، ج 2، ص 150 رجوع شود
4- جامع البیان طبری، ج 5، ص 9