آیین ما (اصل الشیعه) صفحه 200

«کسانی هستند که خدا قلبهای آنها را همچون چشمانشان نابینا ساخته (منظورش عبداللَّه بن عباس بود که در آن موقع نابینا شده بود) اینها فتوا به جواز متعه می دهند! ابن عباس این سخن را شنید صدا زد: تو آدم نادان و بی مغز و بی ادبی هستی، به جانم سوگند متعه در زمان پیشوای پرهیزکاران جهان علی علیه السلام انجام می شد! ...».(1)

از این حدیث به خوبی استفاده می شود که ابن عباس تا پایان عمر و حتی در دوران حکومت «ابن زبیر» نیز بر عقیده و فتوای خود باقی بوده است.

و از همه شگفت آورتر، نسبت دادن تحریم متعه به امیرمؤمنان علی علیه السلام است، زیرا فتوا به جواز این موضوع یکی از شعارهای اهل بیت علیهم السلام محسوب می شود، مخصوصاً روایات متعددی از شخص امیر مؤمنان علیه السلام در انکار تحریم آن نقل شده است.

از کلمات مشهور آن حضرت که حکم ضرب المثل را پیدا کرده این است که می فرمود:

«لَوْ لا نَهْی عُمَرَ عَنِ الْمُتْعَهِ مَا زَنی إِلّا شَقِیّ!

؛ اگر عمر از متعه نهی نمی کرد هیچ کس جز افراد شقاوتمند آلوده زنا نمی شدند»!(2) در تفسیر بزرگ «طبری» از آن حضرت نقل شده که می فرمود:

«لَوْ لَاأنّ عُمَرَ نَهی النّاسَ عَنِ الْمُتْعَهِ مَا زَنی إِلّا شَقِیّ، أو شِفَا

؛ یعنی اگر عمر مردم را از متعه باز نمی داشت جز شقاوت مندان آلوده زنا نمی شدند، یا جز افراد کمی آلوده نمی گشتند».(3) ( «شقا» در لغت به معنای «کم» است و یا از «اشفی» گرفته شده که به معنای مشرف به مرگ و هلاکت می باشد، و در این صورت ممکن است کنایه از افرادی باشد که

1- صحیح مسلم، ج 4، ص 133 و سنن بیهقی، ج 7، ص 205
2- تفسیر قرطبی، ج 5، ص 130 از ابن عباس
3- جامع البیان، ج 5، ص 19؛ تفسیر فخر رازی، ج 10، ص 50؛ الدرالمنثور، ج 2، ص 140 ذیل آیه متعه؛ جامع الاحکام، ج 8، ص 178 طبع بیروت؛ التفسیر الکبیر، ج 10، ص 50، طبع ایران به نقل از التشیع غریفی، تفسیر طبری، ج 5، ص 9؛ تفسیر البحر المحیط، ج 3، ص 218