آیین ما (اصل الشیعه) صفحه 205

از فرزندان با شخصیت آنها فرزند «متعه» بودند.

نمونه آن جریانی است که راغب اصفهانی که از بزرگان علمای اهل سنّت و مرد ثقه و مورد اعتمادی است نقل می کند و می گوید:

«عبداللَّه بن زبیر، ابن عباس را سرزنش می کرد که چرا متعه را حلال می داند، او گفت از مادرت بپرس چگونه بوی خوش از مجمره هایی که بین او و پدرت بود برخاست (کنایه از مراسم عقد است). عبداللَّه بن زبیر ماجرا را از مادرش سوال کرد، مادرش گفت: به خدا سوگند تو جز از راه عقد متعه به دنیا نیامدی»!(1)

این جریانی است که راغب اصفهانی دانشمند معروف اهل سنّت نقل می کند، ولی آیا هیچ می دانید مادر عبداللَّه بن زبیر که بود؟ «اسما» دختر ابوبکر خواهر عایشه، ام المؤمنین! و شوهرش «زبیر» از حواریین رسول خدا صلی الله علیه و آله بود! و با این همه از طریق متعه او را به همسری در آورد، با این مدرک روشن در این مسأله دیگر چرا لجاجت به خرج دهیم؟!

«راغب» پس از نقل این داستان، جریان دیگری نقل کرده می گوید: یحیی بن اکثم (قاضی القضاه معروف) از یکی از بزرگان بصره پرسید تو در جواز متعه از چه کسی پیروی می کنی؟

گفت: از عمر بن خطاب! یحیی گفت: یعنی چه؟ عمر از سرسخت ترین مخالفین متعه بود!

گفت: بله، ولی در روایات صحیح از وی نقل شده که بر فراز منبر رفت و گفت: «ای مردم! دو متعه بود که خدا و پیغمبر آنها را برای شما حلال کرده بودند و من آن را تحریم می کنم و مرتکب آن را مجازات خواهم کرد ...» ما شهادت عمر را در این باره می پذیریم اما تحریم او را نمی پذیریم»!!(2)