آیین ما (اصل الشیعه) صفحه 229

طلاق و طرق محدود ساختن آن

از سخنان گذشته این نکته روشن شد که روح ازدواج یک نوع «قرارداد دوجانبه» و علاقه و رابطه خاصی است که بین زن و مرد برقرار می گردد، و همین امر موجب می شود که نام «زوج» (جفت) بر هر یک از آن دو گذارده شود؛ این تعبیر به خاطر انضمام و ارتباط هر یک با دیگری است که آنها را به هم دیگر نزدیک ساخته، مانند دو چشم، و دو گوش و دو دست؛ در حالی که پیش از عقد و ازدواج دو موجود جدا از یکدیگر محسوب می شدند. ولی این قرارداد دو جانبه آنچنان رابطه نیرومند و عمیقی میان آنها برقرار می سازد که بالاتر از آن قابل تصور نیست.

قطعاً عبارتی گویاتر و بهتر از این آیه برای بیان این ارتباط عمیق نمی توان یافت: «هُنَّ لِبَاسٌ لَکُمْ وَأَنْتُمْ لِبَاسٌ لَهُنَّ»؛ آنها لباس شما هستند و شما لباس آنها».(1) این نکته نیز روشن شد که اگر هنگام انعقاد این رابطه هیچ گونه قید و شرطی از نظر مدت در آن نباشد، و به همان طبیعت اوّلی خود گذارده شود، نتیجه و مفهوم آن، ازدواج دائمی، که تا هنگام مرگ بلکه بعد از آن آثارش باقی است خواهد بود،