آیین ما (اصل الشیعه) صفحه 230

مگر اینکه موجباتی برای از بین رفتن آن فراهم گردد.

از طرفی بسیار می شود که احتیاجات و شرایط و اوضاع خاصی ایجاب می کند که رابطه زوجیت در بعضی از موارد از هم گسسته شود، بازشدن این پیوند ممکن است به نفع هر دو یا لااقل یکی از دو طرف (و برای طرف مقابل بی تفاوت) باشد.

لذا در قوانین اسلام راههایی برای این منظور پیش بینی شده که به وسیله آن می توان متارکه و قطع ارتباط نمود، حال اگر کراهت از ادامه ازدواج فقط از ناحیه مرد باشد طلاق به دست اوست و می تواند از آن استفاده کند.

و اگر تنها از ناحیه زن باشد می تواند از «خلع» استفاده نماید.

اما اگر هر دو طرف از ادامه زوجیت ناراحتند از طریق «مبارات» که به دست طرفین است منظور خود را عملی می سازند.

البتّه هر کدام از این سه طریق دارای احکام و شرایط و موارد خاصی است که بدون آن صورت نمی گیرد.

اما از آنجا که دین اسلام یک دین اجتماعی است و اساس آن اتحاد و اتّفاق و مهمترین هدف آن ایجاد دوستی در میان دلها می باشد و کینه و اختلاف را از همه چیز زشت تر می شمارد، لذا تا آنجا که میسر است از «طلاق» جلوگیری می کند.

در احادیث بسیاری از طلاق نهی شده و آن را مکروه معرفی نموده اند از جمله این حدیث است:

«مَا مِنْ حَلَالٍ أبْغَضُ إلی اللَّهِ مِنَ الطَّلَاقِ

؛ هیچ حلالی منفورتر از طلاق در نزد خدا نیست!».(1)

بنابراین از یک طرف احتیاج و لزوم تسهیل بر مردم و جلوگیری از مفاسدی