آیین ما (اصل الشیعه) صفحه 243

خداوند ما و شما را از این امور حفظ کند و گامهای ما را در طریق حقیقت از پیمودن راههای خطا مصون دارد.

از خدا می خواهیم شما را توفیق دهد تا امثال این گونه آثار جاویدان و درخشان از خود به یادگار بگذارید: « «وَالْبَاقِیَاتُ الصَّالِحَاتُ خَیْرٌ عِنْدَ رَبِّکَ ثَوَاباً وَخَیْرٌ أَمَلًا»؛ آثارواعمال صالحی که از انسان به یادگار می ماند بهترین پاداشها را نزد خدا دارند و بهترین مایه امید انسان می باشند».(1)

در پایان عالی ترین درود و سلام را به شما تقدیم می کنم.

«محمّد حسین آل کاشف الغطا»

یادآوری: این نکته را نیز خاطرنشان می سازد که از جمله مسایلی که جنابعالی بسیار خوب مورد بحث قرار داده اید مسأله بطلان طلاق حایض است، شما حدیث «عبداللَّه بن عمر» را به خوبی غربال نموده اید.(2) این مسأله نیز از جمله مسایلی است که همه علمای امامیه در آن اتفاق نظر دارند و طلاق زنی را که در حال حیض است- جز در موارد معدود استثنایی- باطل می دانند.(3)

دانشمند مزبور پس از نقل این نامه چنین اضافه می کند:

این بود عین نامه «استاد کاشف الغطا» شخصیت بزرگ اسلام، که بدون کم و زیاد نقل شده، تنها یک جمله را که ارتباطی به موضوع مورد بحث نداشت و مربوط به اهدای بعضی از کتابهای ایشان به من بود، از آن حذف نموده ام.

1- سوره کهف، آیه 46
2- اشاره به حدیثی است که از« عبداللَّه بن عمر» نقل کرده اند که در زمان پیغمبر اکرم صلی الله علیه و آله همسر خود را درحال حایض بود طلاق داد- این حدیث از نظر ما صحیح نیست
3- در سه مورد طلاق حایض را صحیح دانسته اند: 1. در حال باردار بودن زن( بنابر اینکه حمل با حیض ممکن است و توأم گردد) 2. در حالی که زن غایب باشد 3. در حالی که نزدیکی واقع نشده باشد