آیین ما (اصل الشیعه) صفحه 25

هر دسیسه ای که «استعمار» بخواهد در مقررات آن کنگره وارد کند شدیداً مبارزه نماید.

پس از پایان کار «کنگره» از شهرهای پاکستان مانند لاهور، پیشاور، راولپندی و مظفر آباد (کشمیر آزاد) دیدن نمود.

فعالیت های سیاسی

این پیشوای بزرگ دینی و اجتماعی معتقد بود یکی از مهم ترین و ابتدایی ترین واجبات هر فرد با صلاحیتی دخالت در امور سیاسی و درک صحیح مسائل سیاسی است.

او معتقد بود منظور و مفهوم صحیح سیاست، وعظ و ارشاد، نهی از فساد، نصیحت به زمامداران تمام کشورهای اسلامی و بر حذر ساختن آنها از وقوع در دام استعمار و در هم شکستن زنجیرهای اسارت و تأمین آزادی کامل برای تمام کشورها و تمام ملت هاست!

او درباره خودش می گفت: «من تا فرق سر غرق در سیاستم! و دخالت در سیاست از وظایف حتمی من است، و اگر دخالت نکنم خود را در پیشگاه خدا و وجدان مسئول می بینم!».

او غالباً این گفتار تاریخی علی علیه السلام را تکرار می کرد:

«وَمَا أَخَذَ اللَّهُ علی العُلَمَاءِ أنْ لا یَقارّوا علی کِظَهِ ظَالِمٍ وَ لَاسَغَبِ مَظْلومٍ

؛ خدا از دانشمندان پیمان گرفته است که در برابر شکم خوارگی ظالمان و گرسنگی مظلومان سکوت نکنند!».(1)

به همین دلیل او در غالب جنبش های ملی عراق (خصوصاً)، و جنبش های ملی تمام کشورهای اسلامی (عموماً) شرکت نمود، و سهم مؤثری در همکاری و راهنمایی این نهضت ها داشت.