آیین ما (اصل الشیعه) صفحه 257

از طرفی حیوانات بر دو قسم هستند: حیواناتی که ذاتاً ناپاک هستند یعنی به هیچ وسیله ای نمی توان آنها را پاک نمود. مانند سگ و خوک و حیواناتی که ذاتاً پاک می باشند، مانند همه حیوانات غیر از آن دو که گفته شد.

قسم اوّل هم ناپاک است و هم حرام گوشت و در هیچ حال، نه در حال حیات، نه پس از مرگ و نه با سر بریدن، پاک و حلال نمی شود.

ولی قسم دوم اگر بدون تزکیه شرعی (کشتن حیوان با آداب و شرایط مخصوص) بمیرد هم نجس خواهد بود و هم حرام، و اگر تزکیه شود پاک است همان طور که در حال حیات هم پاک بود، ولی گوشت او در صورتی حلال است که از حیوانات درنده و وحشی نباشد.

تزکیه شرعی حیوان دو راه دارد:

1. صید کردن: صید حلال فقط در دو صورت است نخست: به وسیله سگ شکاری و تعلیم یافته، مشروط به اینکه تابع امر و نهی صاحبش باشد، و عادت به خوردن صید خود نداشته باشد، و کسی که سگ را می فرستد باید علاوه به دارا بودن اسلام، هنگام فرستادن آن، بسم اللَّه بگوید واز نظر وی پنهان نگردد. صیدی را که چنین سگ با این شرایط می گیرد حلال است.

صورت دوم: صید با اسلحه است، مانند تیر و شمشیر و نیزه و هر نوع سلاحی که جسم حیوان را می درد، حتی گلوله های تفنگ در صورتی که بدن حیوان را پاره کند، خواه جنس آن از آهن باشد یا چیز دیگر مشروط به اینکه صید کننده مسلمان باشد و بسم اللَّه نیز بگوید.

دراین دو صورت اگر حیوان به وسیله سگ شکاری یا اسلحه کشته شود حلال است ولی اگر هنگامی که انسان به شکار می رسد زنده باشد باید او را طبق دستوری که گفته می شود سر برید.

صید در غیر این دو صورت که گفته شد حرام است خواه به وسیله آلاتی مانند دام و امثال آن باشد یا به کمک حیوانی غیر از سگ شکاری. اما اگر با این وسایل