آیین ما (اصل الشیعه) صفحه 260

مکروه می باشد.

حیوان حلال گوشت اگر از مدفوع انسان تغذیه کند حرام می شود و آن را «حیوان جلّال» می نامند و باید مدتی (که بر حسب حیوانات تفاوت می کند و شرح آن در کتابهای فقهی ما ذکر شده) منحصراً غذای پاک به آنها بدهند تا حلال و پاک گردد.

گوشت تمام حیوانات درنده حرام است و همچنین خرگوش و روباه و سوسمار و موش صحرایی و وحشی های دیگر همچنین عموم حشرات و خزندگان مانند مار و کرم و امثال آنها.

از پرندگان، آنهایی که سبعیت دارند و پرندگان یا حیواناتی را شکار می کنند مانند باز و شاهین عموماً حرام گوشتند و غیر آنها اگر یکی از سه علامت زیر را که هر کدام مربوط به یک حالت پرنده است در او وجود داشته باشد حلال وگرنه حرام می باشد:

1. درهنگام پرواز اگر بال زدن او بیش از صاف نگهداشتن بالها بوده باشد حلال گوشت و الا حرام گوشت است.

2. هنگامی که پرنده روی زمین نشسته اگر ببینیم دارای «صیصه» است (صیصه مانند یک انگشت اضافی است که در قسمت عقب پای بعضی پرندگان قرار دارد) حلال وگرنه حرام است.

3. هنگامی که پرنده ذبح شده و از دو علامت بالا نمی توان آن را شناخت چنانچه دارای «چینه دان» باشد حلال است.

بنابراین خفاش، طاووس، انواع زنبور، و امثال آنها عموماً حرام هستند، کلاغ نیز اگر مردار خوار باشد حرام گوشت و اگر گیاهخوار باشد حلال گوشت است.

در میان خوردنی های دیگر و انواع مشروبات نیز چیزهایی حرام است و می توان آنها را در ضمن چند قاعده کلی بیان کرد.

1. هر چیز نجس حرام است.