آیین ما (اصل الشیعه) صفحه 267

6. حدّ محارب

هرگاه کسی در شهر یا در بیابان و دریا، دست به اسلحه کند و مردم را به منظور غارت و بردن اموال، تهدید نماید حکومت اسلامی موظف است او را به یکی از این چند چیز مجازات کند: کشتن، به دار آویختن، بریدن دست راست و پای چپ، یا تبعید، همان طور که در آیه شریفه قرآن مجید به آن اشاره شده است: «إِنَّمَا جَزَآءُ الَّذِینَ یُحَارِبُونَ اللَّهَ وَرَسُولَهُ وَیَسْعَوْنَ فِی الْأَرْضِ فَسَاداً أَنْ یُقَتَّلُوا أَوْ یُصَلَّبُوا أَوْ تُقَطَّعَ أَیْدِیهِمْ وَأَرْجُلُهُمْ مِّنْ خِلَافٍ أَوْ یُنفَوْا مِنَ الْأَرْضِ»؛ کیفر آنها که با خدا و پیامبرش به جنگ بر می خیزند و برای فساد در روی زمین تلاش می کنند (و با تهدید اسلحه به جان و مال و ناموس مردم حمله می برند) فقط این است که اعدام شوند یا به دار آویخته گردند یا دست و پای آنها به عکس یکدیگر (چهار انگشت از دست راست و چهار انگشت از پای چپ) بریده شود و یا از سرزمین خود تبعید گردند».(1)

و هرگاه حاکم شرع حکم تبعید او را صادر نماید باید به مردم آن شهر بنویسد که از هم غذا شدن و هم نشینی و معامله با او خودداری نمایند تا زمانی که توبه کند.

سارقی که به خانه مردم حمله می کند در حکم «محارب» است و اگر در حین سرقت به قتل برسد خون او به هدر می رود. همچنین کسی که به قصد بی حرمتی به زن یا پسری حمله کند، آنها حق دارند به هر وسیله ای از خود دفاع کنند و اگر شخص مهاجم در این میان به قتل برسد خون او هدر است.

اشخاصی که مرتکب اختلاص، تزویر و تقلب، شهادت به باطل می شوند حاکم شرع آنها را به مقداری که موجب نهی آنها و عبرت دیگران شود تنبیه می نماید.