آیین ما (اصل الشیعه) صفحه 38

بیاورند افرادی بودند که در نهایت ذلت و بدبختی به سر می بردند، نه رهبری که به افکار او پناه ببرند، و نه روح وحدت و اتحادی که در سایه آن بیارامند. انواع بلاها آنها را فرا گرفته، و جهل و نادانی سایه شوم و سنگین خود را بر افکار آنها انداخته بود، در آتش جنگلهای پی در پی، و غارتگریهای وحشیانه، می سوختند، دختران خود را بی رحمانه زنده به گور می کردند و در برابر سنگ و چوبهای بی ارزشی که نام مقدس «خدا» بر آن گذارده بودند، سجده می نمودند، پیوندهای خویشاوندی گسسته، و خونریزی را مباح می دانستند. این وضع پیش از طلوع اسلام بود.

ولی ببینیم چگونه بعد از آن ورق برگشت و در سایه اسلام، خدا آنها را متحد ساخت و پیوند اتحادشان را با «توحید» محکم نمود. همای رحمت الهی بال وپر بر سر آنان گشود و چشمه های نعمت خدا بر آنها ریزش کرد.

یک حکومت مقتدر و توانا بر آنان پرتو افکند و در سایه این حکومت همه چیزشان سر و سامان یافت. آنها که دیروز آنچنان ناتوان و خوار بودند امروز بر جهانیان حکومت می کردند، کسانی که دیروز حکمران آنها بودند امروز فرمانبردار آنها شدند، آنها که در گذشته مقدارشان را تعیین می کردند امروز سر بر فرمان آنها گذاردند.

آری آنها این افتخارات را در سایه اتحاد و برادری صادقانه پیدا کردند، واقعاً متحد شدند و به راستی دست برادری به هم دادند، مصالح آنها همه یکی بود و تصمیمشان یکی و هر مسلمانی از حدّاکثر حمایت و کمک برادران مسلمان خود برخوردار بود.

ولی امروز می بینیم بار دیگر به قهقرا برگشته اند، و بدبختیها از نو آغاز شده، کار به جایی رسیده که مسلمانان از نزدیکترین برادران خود جز کارشکنی و تهمت چیزی نمی بینند و جز خرابکاری از همدیگر انتظاری ندارند. حتی وحشت و ترس او از برادر مسلمانش کمتر از ترس از کفار و دشمنان نیست!