آیین ما (اصل الشیعه) صفحه 55

و دشمنی در میان مسلمانان می افشاند و بزرگترین اسلحه به دست استعمارگران و آنهایی که با تمام مذاهب دشمنی دارند، می دهد، نابود می ساختند.

آیا این سخن «احمد امین»(1) که می گوید: «تشیّع همیشه پناهگاهی بوده برای کسانی که می خواسته اند اسلام را نابود کنند»!(2) آتش کینه و عداوت را در قلوب عموم شیعیان جهان روشن نمی سازد؟

او این گفتار بی اساس را می نویسد در حالی که می داند سیل انتقاد به دنبال او سرازیر می گردد، و با این کار احساسات میلیونها جمعیّت که گروه بزرگی از مسلمانان را تشکیل می دهند جریحه دار می سازد.

از اتفاقات عجیب اینکه همین آقای «احمد امین» در سال گذشته (1349 هجری) پس از انتشار کتاب مزبور و اطلاع بسیاری از دانشمندان نجف از آن به اتّفاق هیأتی از دانشمندان و دانشجویان مصری که در حدود 30 نفر بودند به نجف اشرف شهر علم و دانش، آمد و به زیارت باب مدینه العلم (آستان مقدس امیرمؤمنان علی علیه السلام) مشرف گردید. او به اتّفاق دوستانش در یکی از شبهای ماه مبارک رمضان به دیدن ما آمد، مجلس پر جمعیّتی بود و مقداری از شب را با ما گذارندند.

من او را با ملایمت سرزنش کردم، ولی نمی خواستم همه گفتنی ها را بگویم بلکه با الهام گرفتن از قرآن مجید: «وَإِذَا خَاطَبَهُمُ الْجَاهِلُونَ قَالُوا سَلَاماً ... وَإِذَا مَرُّوا بِاللَّغْوِ مَرُّوا کِرَاماً»؛ و هنگامی که جاهلان آنها را مخاطب سازند (و سخنان نابخردانه گویند،) به آنها سلام می گویند ... و هنگامی که با لغو و بیهودگی