آیین ما (اصل الشیعه) صفحه 59

در مورد علما و دانشمندان شیعه باقی نماند که چرا آنها در معرفی مذهب خود کوتاهی کرده اند.

و از این رو امید می رود در سایه این بحثها پیوندهای محبّت و دوستی در میان مسلمانان محکم گردد و آثار خصومت و دشمنی برچیده شود، زیرا هر انسانی مخصوصاً در عصر ما درک می کند که اتحاد و رفع اختلاف یکی از لازمترین اموری است که بشر در ادامه زندگی اجتماعی به آن نیازمند می باشد.

شاید نویسنده کتاب «فجرالاسلام» که انبوه ابرهای متراکم ظلم و تاریکی او را از هر سو احاطه کرده است دیگر درباره شیعه ننویسد:

«وَالْحَقِّ أنّ التشَیُّعَ مَأوی یَلْجَأُ إلَیْهِ کُلُّ مَنْ أرادَ هَدْمَ الإسْلامِ لِعَداوَهٍ أو حِقْدٍ، وَ مَنْ یُریدُ إدْخالَ تَعالِیمِ آبائِهِ مِنْ یَهودِیّهٍ وَنَصْرانِیَّهٍ وَ زَرادَشْتِیَّهٍ»!(1)

یعنی: «حق این است که آیین تشیّع پناهگاهی است که هر کس می خواهد اساس اسلام را بر اثر عداوت یا حسد درهم بکوبد به آن پناه می برد، همچنین کسانی که می خواهند تعلیمات پدران یهودی یا نصرانی یا زرتشتی خود را وارد اسلام کنند، اغراض شوم خود را در پناه آیین تشیّع انجام می دهند»!.

تا آنجا که می گوید:

«آثار یهودیت در تشیّع به صورت اعتقاد به «رجعت» و بازگشت امامان، خودنمایی کرده است! شیعه می گوید: آتش دوزخ بر همه شیعیان- جز افراد کمی- حرام است، این سخن درست مانند ادعای یهود است که می گفتند: «لَنْ تَمَسَّنَا النَّارُ إِلَّا أَیَّاماً مَعْدُودَهً»؛ هرگز آتش دوزخ جز چند