آیین ما (اصل الشیعه) صفحه 64

را در هم بکوبند؟ و یا شخص امام امیر مؤمنان علی علیه السلام که همه اعتراف دارند اگر فداکاریها و جانبازیهای او در میدانهای «بدر» و «احد» و «احزاب» و مانند آن نبود هرگز شاخه های درخت اسلام سبز و بارور نمی شد و این کاخ با عظمت برپا نمی گردید.

تا آنجا که در حق فداکاریهای بی خطیر او گفته اند:

بَنی الدّینَ فَاسْتَقامَ وَلَو لَاضَرْبُ مَاضِیهِ مَا اسْتَقَامَ البِنَاءُ!

یعنی: اساس کاخ اسلام را گذارد و برپا ساخت- و اگر شمشیر او نبود این کاخ رفیع برپا نمی شد!

آری اگر فداکاریهای او بعد از هجرت پیغمبر صلی الله علیه و آله و قبل از هجرت نبود و همچنین حمایت و پشتیبانی کامل ابوطالب پدر بزرگوارش از پیغمبر در مکه نبود طایفه قریش و گرگان درنده عرب، آیین اسلام را در نطفه خفه کرده بودند و امروز اثری از آن دیده نمی شد.

اما مسلمانان حق شناس! پاداش عجیبی به «ابوطالب» در برابر آن همه جانفشانی دادند، و آن این بود که گفته اند ابوطالب هرگز ایمان نیاورد و کافر از دنیا رفت!(1)

در حالی که ابوسفیان، آن آتش افروز جنگ، همان مردی که محرک و گرداننده اصلی تشکیلات دشمنان پیامبر صلی الله علیه و آله در تمام جنگهای ضد اسلامی بود، و هنگامی که در برابر ارتش نیرومند اسلام زانو زد، از روی اکراه و کمال بی میلی اظهار