آیین ما (اصل الشیعه) صفحه 65

اسلام و ایمان نمود و با این حال هیچ گاه از اظهار کفر و عداوت نسبت به اسلام خودداری نمی کرد، و هم او بود که هنگام انتقال خلافت به بنی امیّه (از زمان عثمان به بعد) گفت:

«تَلَقَّفُوها یا بَنی امَیَّهَ تَلَقُّفَ الْکُرَهِ، فَوَ الَّذِی یَحْلِفُ بِهِ أبوسُفْیان ما مِن جَنَّهٍ وَلانارٍ

؛ ای بنی امیّه! خلافت را همچون یک «گوی» بربایید قسم به آن چیز که ابوسفیان به آن سوگند یاد می کند نه بهشتی درکار است و نه دوزخی!!».

آری این ابوسفیان (با این همه سوابق و لواحق!) به عقیده آنها مسلمان از دنیا رفته است ولی حامی اسلام ابوطالب کافر و غیر مسلمان!

با اینکه کمترین اعتراف ابوطالب درباره اسلام این است:

وَلَقَدْ عَلِمْتُ بِأَنَّ دِینَ مُحَمَّدٍمِنْ خَیْرِ أدْیَانِ الْبَرِیَّهِ دِیْنا!(1)

یعنی: به طور قطع دانستم که آیین محمّد صلی الله علیه و آله بهترین آیین های مردم دنیاست.

آیا ابوطالب آنچنان مرد ضعیف الاراده و کم فکری است که یقیناً بداند آیین و دین پیغمبر اسلام صلی الله علیه و آله بهترین آیین هاست و در عین حال از آن پیروی نکند واز مردم بترسد؟! نه، هرگز. مگر او سیدالبطحا و بزرگ مردم مکّه نبود؟

از داستان ابوطالب و ایمان او بگذریم و به اصل گفتار، یعنی موضوع کسانی که می خواستند اساس اسلام را درهم بکوبند! برگردیم:

آیا این اصحاب با فضیلت پیغمبر صلی الله علیه و آله می خواستند اساس اسلام را در هم بکوبند یا طبقه ای که بعد از آنها روی کار آمدند یعنی طبقه «تابعین»(2) و افراد با