آیین ما (اصل الشیعه) صفحه 72

بعضی از اشعار آنها هم گواه بر این مطلب باشد.

علاوه بر اینها در میان شعرای شیعه جمعی دیگر را می بینیم که یا از (قریش) می باشند مانند: (فضل بن عباس بن عتبه بن ابی لهب) که شرح حال او در (اغانی) آمده است و (ابو دهبل جمحی) و (وهب بن ربیعه). و یا از (علویین) هستند مانند: (سیّد رضی) و (سیّد مرتضی) که از بزرگان دانشمندان و ادبای شیعه محسوب می شوند و شریف «ابو الحسن علی الحمانی» فرزند محمّد بن جعفر بن محمّد شریف بن زید بن علی بن الحسین علیه السلام که همه خاندان آنها از شعرا بودند، به طوری که از «حمانی» نقل شده می گفت: من شاعرم، پدرم هم شاعر بود، جدّم هم شاعر بود، و محمد بن صالح العلوی که شرح حال او به ضمیمه قسمتی از آثار نفیس شعری او در اغانی آمده است.

همچنین شریف «ابن شجری» و بسیاری دیگر که همه از شعرای علویین بوده اند (برای اطلاع بیشتر در این قسمت به کتاب «نسمه السحر» فیمن تشیّع و شعر»(1) تألیف شریف یمانی مراجعه شود).

قابل توجه اینکه در میان شعرای «امویین» نیز عدّه ای شیعه یافت می شوند.

مانند: «عبدالرحمن بن حکم» برادر مروان بن حکم و «خالد بن سعید بن عاص» و «مروان بن محمّد سروجی اموی» که به خاطر دارم زمخشری در کتاب ربیع الابرار او را به عنوان مروان بن محمّد سروجی اموی شیعه ذکر کرده است، و از جمله اشعاری که از وی نقل شده اشعار زیر است:

یَا بَنِی هَاشِمِ بنِ عَبْدِ مُنافِ إنَّنی مِنْکُمْ (2) بِکُلِّ مَکانِ

أنْتُمُ صَفْوَهُ الإلهِ وَمِنْکُمْ جَعْفَرٌ ذُوالْجَنَاحِ وَالطَّیَرانِ